Δεν θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα όπου οι πολίτες θα αδιαφορούν η θα το παρακολουθούν έντρομοι
Και όταν δεν αδιαφορούν να το χρησιμοποιούν σύμφωνα με τις ανάγκες τους.
Θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα όπου οι πολίτες θα το θαυμάζουν, θα συμμετέχουν, θα δημιουργούν και θα οραματίζονται ένα καλύτερο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΥΡΙΟ μαζί μας

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

Γρηγόρης Αυξεντίου: Ο Αετός του Μαχαιρά


Γράφει η Χρυσηίς Κακοφεγγίτου  
Ήταν 22 Φεβρουαρίου 1928. Στό χωριό Λύση τής Κύπρου γεν­νήθηκε ό Γρηγόρης. Ήταν μιά εποχή γεμάτη αγώνες καί ελπί­δες γιά μιά Μεγάλη Ελλάδα. Ή επανάσταση πού άρχισε ένα αιώνα πρίν, μετατέθηκε τώρα στόν πολιτικό στίβο. Οι καθημερινές μάχες γιά τήν επικράτηση τών Ελληνικών δικαίων βρίσκονταν σέ μία περίοδο έξαλλη. Ή αποτυ­χία της Μικρασιατικής εκστρα­τείας έδημιούργησε μιά ατμό­σφαιρα απαισιοδοξίας καί έλειτούργησε σάν καταλύτης στόν Μεγαλοϊδεατισμό τών "Ελλήνων. Στήν Κύπρο όμως έσήμανε τό ξε­κίνημα γιά μιά νέα προσπάθεια ανεξαρτησίας, πιστεύοντας ίσως ότι μέ τήν αποτυχία στή Μικρά Ασία, οί Μεγάλες Δυνάμεις -πού είχαν βάλει τό χεράκι τους στήν καταστροφή , γιά νά εξι­λεωθούν ίσως επέτρεπαν τήν προσάρτηση τής Κύπρου στήν Ελλάδα.

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2020

Το ντοκουμέντο της ντροπής! Ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν γνωρίζει από ποιους ελευθερωθήκαμε το 1821




γράφει ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

Αναρωτιέμαι, ποιος είναι ο “Καρανίκας” που έγραψε το κείμενο του μηνύματος του Κυρ. Μητσοτάκη για την 25η Μαρτίου. Αναρωτιέμαι ακόμη, αν υπήρξε έστω και μία φωνή διαμαρτυρίας από κάποιον βουλευτή ή κομματικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας για τον ανιστόρητο ισχυρισμό του ότι οι Έλληνες συναποτελούμε Έθνος ηλικίας 200 ετών. Προφανώς, ο Κυρ. Μητσοτάκης, με αυτή την ιστορική γνώση υπέγραψε το δώρο της αποποίησης και της τελικής παράδοσης του ονόματος (και όχι μόνον) της Μακεδονίας, στις 24 Μαρτίου 2020.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

1η Απριλίου 1955: Η γιορτή του Ελληνισμού και της Ελευθερίας που φρόντισαν να αγνοούμε!


ες γην εναλίαν Κύπρον...
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΣ...
Πρωταπριλιά σήμερα και Καλό μήνα με προσοχή για να έχουμε Υγεια! Θεώρησα σκόπιμο να δημοσιοποιήσω την ομιλία που έκανα στη Λάρισα μετά από την πρόσκληση των Κυπρίων αδελφών Λάρισας, πριν δύο χρόνια.
Συνειρμικά η μέρα παραπέμπει στα αθώα ψέματα που λέγονται κατά το έθιμο.
Πόσοι όμως γνωρίζουμε ότι σήμερα στην Κύπρο είναι εθνική επέτειος;
Πόσοι θυμόμαστε τον αιματηρό αγώνα που ξεκίνησε η Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών (Ε.Ο.Κ.Α.), οργάνωση που έδρασε κατά την χρονική περίοδο 1955-1959 για την ανεξαρτησία της Κύπρου από την Βρετανική κυριαρχία και την ένωση της με την Ελλάδα; 

Τότε, κυρίως νέοι άνθρωποι, αγωνίστηκαν για δύο έννοιες που πύρωναν την ψυχή των Κυπρίων: Ελευθερία και Ένωση. Την Ελευθερία, όπως την

Οι Θυσίες «λησμονήθηκαν» .. Η Κύπρος παραμένει σκλαβωμένη.

























Ο Κοινός Παρονομαστής αυτή την τόσο σημαντική ημέρα της επετείου της 1ης Απριλίου βάζει το ένθετο δημοσίευμα του επίσημου οργάνου του Ενιαίου Εθνικιστικού Κινήματος ΕΝΕΚ - Νέα Θέσις με αριθμό φύλλου 53 που κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου του 1983 Ο τίτλος δυστυχώς πάντα

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2020

To πραγματικό τέλος του Aθανάσιου Διάκου. 'Oσα μας έκρυβαν τόσα χρόνια !


Όσοι δεν γνωρίζετε το ιστορικό του θανάτου του ήρωα Αθανάσιου Διάκου, που μαρτύρησε από αυτή την βρωμόφαρα που λέγονται Τούρκοι διαβάστε το. Όχι για να στεναχωρηθούμε η να πονέσουμε αλλά για θυμηθούμε τι υπέφεραν οι πρόγονοί μας για να είμαστε εμείς και η πατρίδα ελεύθεροι. Την ώρα που μάλιστα η ισλαμοποίηση της Ελλάδος είναι εντός των πυλών και οι λάτρεις του νεοοθωμανισμού βρίσκονται σε κυβερνητικούς θώκους και αντιπολιτευτικά έδρανα ανοίγοντας νέες κερκόπορτες στους Τούρκους και στους Ευρωπαίους συνεταίρους τους   

του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β' τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου. Ταξι­νομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζού­σαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας και μά­λιστα