Μήν κάνετε τούς ψόφιους. Προκαλέστε τους !

Δουλεύεις στήν τράπεζα.
Σού πετούν μία μολότοφ, σέ καίνε.
Σού λένε, τί ήθελες νά πάς στή δουλειά σου. Είχε απεργία. ......
Μήν προκαλείς. 

Ανοίγεις τό μαγαζί σου. Σού πετάνε μία μολότοφ. Στό καίνε.
Έχει πορεία ρέ φίλε. Κλείστο.
Τί προκαλείς;

Πηγαίνεις στό πανεπιστήμιο.
Θές νά σπουδάσεις. Έχουν κατάληψη.
Λές μία κουβέντα.
Σέ δέρνουν καμία δεκαριά αναρχοαριστεροί. Προκαλείς ρέ φίλε.

Οδηγείς στό δρόμο. Πέφτεις σέ πορεία. Μένεις εγκλωβισμένος δύο ώρες. Δέν λές κουβέντα. Γιατί προκαλείς.

Άγνωστοι Ήρωες

Το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο νου όταν ακούμε Αρχαία Ελλάδα είναι οι Ήρωες της, κακά τα ψέματα. Δεν είναι ούτε ο εκπληκτικός Επιτάφιος του Περικλή ούτε ο διορατικός Πανηγυρικός του Ισοκράτη! Άντε ίσως σκεφτόμαστε και τον Παρθενώνα δεύτερο ή τρίτο. Όταν μιλάμε όμως για εκείνη την εποχή ο νους μας ταξιδεύει συνειρμικά στην εικόνα ενός ρωμαλέου άντρα με προβιά λέοντος στην πλάτη και ένα τεράστιο ρόπαλο στο χέρι να εκτελεί τους δέκα Άθλους του για να εξιλεωθεί. Πριν βιαστείτε να πείτε για δώδεκα, κλείστε το χαζοκούτι Συνέλληνες μου, αφήστε το survivor και την βικιπίντια… 

Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Είναι ωραίο να τις βλέπεις. Ακόμα κι αυτές που  γίνονται επί δεκαετίες και δεν ανακοινώνονται αλλά χρυσοπληρώνονται

Η παρέλαση της Μεταπολίτευσης άνοιξε με το επιβλητικό πέρασμα της μεραρχίας υποβρυχίων και επιγείων εθνικών καταστροφών. Οι βετεράνοι εκποιητές εθνικών ιδανικών και υλικών και πνευματικών αποθεμάτων της Ελλάδας, υπουργοί, πρωθυπουργοί, επιχειρηματίες, πρυτάνεις, δημοσιογράφοι, καναλάρχες, μπετατζήδες, μάνατζερ, τραπεζίτες, τροϊκανοί, Γερμανοί και Αμερικανοί, λοιποί συγγενείς αλλά και άλλοι πολλοί, οι χειρότεροι

Ωρέ Καπεταναίοι…..

γράφει ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

Εκείνα τα «Πέτρινα Χρόνια» του οργανωμένου αγώνα, ήταν βίωμα ζωής για μένα και τους συναγωνιστές μου, το σύνθημα «Όλοι Ενωμένοι για τον Κοινό Αγώνα».

Άλλοτε το καταφέρναμε και άλλοτε όχι. Προσπαθούσαμε όμως. Λειτουργούσαμε χωρίς αποκλεισμούς. Δημιουργούσαμε «πλατφόρμες κοινού αγώνα». Αναγνωρίζαμε το αγωνιστικό παρελθόν όλων… όσων και όποιο είχαν. Ακόμη και στις εκλογές, το παλεύαμε για την δημιουργία κοινού σχηματισμού. Σκοντάφταμε, συνήθως, στα καπετανάτα και τους καπεταναίους.

Αν και το ΕΝΕΚ ήταν μακράν ισχυρότερο από όλες τις άλλες Πατριωτικές και Εθνικιστικές κινήσεις, δεν σταματούσαμε να εκπέμπουμε το ενωτικό μήνυμα συνεχώς. Όμως, οι καπεταναίοι προτιμούσαν να μην συμμετέχουν σε βάση ισοτιμίας και ακόμη χειρότερα, τους βλέπαμε να συντάσσονται με το σύστημα, για να ανακόψουν την πολιτική πορεία των νέων Ελλήνων Εθνικιστών.

Δεν πήγαν στην κηδεία του ήρωα της Κύπρου! (του Ευθυμίου Πέτρου)

«Έβγαλαν την υποχρέωση» με λίγα στεφάνια

Δύο αγήματα αποδόσεως τιμών συνόδευσαν τον ταξίαρχο Γεώργιο Παπαμελετίου στην τελευταία του κατοικία. Το ένα ήταν το «επίσημο» που έστειλε το ΓΕΣ σύμφωνα με τα προβλεπόμενα. Το άλλο ήταν οι συμπολεμιστές του, οι «Κομμάντος '74» που φόρεσαν πάλι τις στολές τους για να τιμήσουν τον διοικητή τους. Γενιές καταδρομέων ήσαν εκεί. Όχι όμως και οι ηγεσίες. Ούτε η στρατιωτική, ούτε η πολιτική. Τι ήταν το σημαντικότερο που είχαν να κάνουν και δεν βρήκαν το δρόμο για τον Ασπρόπυργο να πάνε να τιμήσουν τον ήρωα της Κύπρου; 

Εκεί θα λυθούν οι διαφορές μας είτε το θέλουμε είτε όχι.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι στρατιωτικοί μας που κρατούνται από τους Τούρκους «φίλους και συμμάχους» για εντελώς γελοίους λόγους, έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον, την αγάπη και την συμπαράσταση Ελλήνων τε και Αλλοδαπών, προς αυτούς και τους γονείς τους που αγωνιούν για την τύχη τους.

 «Βοηθάει», βέβαια, και η τηλεόραση που το παρατραβάει και το στρέφει προς άλλες, συγκινησιακές, ατραπούς καθώς και οι διάφοροι κύκλοι που οργανώνουν συλλαλητήρια και ποδηλατοδρομίες λες και θα συγκινηθεί κανένας Τούρκος αρμόδιος για να ελευθερώσει τα παλικαριά μας.

 Ας καταλάβουμε ότι βρισκόμαστε σε καθεστώς «ακήρυχτου» πολέμου που μας έχει επιβληθεί εδώ και αρκετό καιρό όπου σε κάθε φάση του, χάνουμε και από κάτι είτε αυτό είναι άνθρωποι είτε αεροπλάνα είτε ελικόπτερα είτε πλοία.

 Ο θρήνος και ο οδυρμός, εν καιρώ πολέμου, είναι συνυφασμένος με τη ζωή του

Οικογένεια: Η θρησκεία του Έλληνα

Είναι σοβαρό ελληνικό πρόβλημα η αυτάρκειά μας... Σε μια προηγμένη χώρα, οτιδήποτε λέγεται συζητιέται, εδώ οτιδήποτε λέγεται έχει εχθρούς και φίλους και τελειώνει. Η αυτάρκεια, ως πανάρχαιο ελληνικό μειονέκτημα, γεννιέται μέσα στις θωπείες και στα αγκαλιάσματα της οικογενείας, μας ανατρέφει σε κλειστό κύκλο συναισθημάτων ως μοναδικότητες και δημιουργεί ανθρώπους που είναι ανίκανοι να συνεργαστούν». 

Στέλιος Ράμφος, ομιλία στο Φόρουμ των Δελφών, 3/3/2018

Οι άγγελοι της παρακμής έχουν εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις. Γι’ αυτό και ο κόσμος περιμένει με ανοιχτό το στόμα την επόμενη δόση ασυνάρτητου αντικοινωνικού δηλητηρίου. Ο Στέλιος Ράμφος από το Φόρουμ των Δελφών επιτέθηκε στη φύση της ελληνικής οικογένειας, χαρακτήρισε την αυτάρκεια «πρόβλημα» της Ελλάδας και καταχειροκροτήθηκε από αδιάφορους, αδαείς, ξενοκρουσμένους και λοιπούς. 

«Ο Μάρτιος μήνας στην Πελοπόννησο μυρίζει επανάσταση» Δημήτρης Καμπόσος

«Ο Μάρτιος μήνας στην Πελοπόννησο μυρίζει επανάσταση», έτσι άρχισε την ομιλία του ο Δημήτρης Καμπόσος στο Πανηλειακό συλλαλητήριο για τη Μακεδονία και τους δύο «ομήρους» στρατιωτικούς, που ξεκίνησε στις 12 το μεσημέρι της Κυριακής (18/3) στην πρωτεύουσα της Ηλείας, τον Πύργο.

 Ο δήμαρχος Άργους - Μυκηνών ήταν κεντρικός ομιλητής στο συλλαλητήριο,

Γιώργος Γαλέος: «Η σημερινή κυβέρνηση είναι το καλό παιδί των ξένων, ό,τι της λένε κάνει»

Συνέντευξη στη Δήμητρα Μυλωνά του Γιώργου Γαλέου  

Στιγμή δεν το σκέφτηκε… Ήρθε από την Ελβετία, όπου δραστηριοποιείται επαγγελματικά, για να δώσει το παρών στο εθνικό σάλπισμα για την Μακεδονία ΜΑΣ, προκειμένου να συμμετάσχει στα συλλαλητήρια που έγιναν στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Ο λόγος για τον οικονομολόγο, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Ζυρίχης και πρώην βουλευτή Αργολίδας της Χρυσής Αυγής, Γιώργο Γαλέο. Μαζί του είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση σχετικά με την οικονομική κατάσταση της Πατρίδας μας και τα επόμενα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε για να σταθούμε στα πόδια μας και να μην είμαστε έρμαιο κανενός εγχώριου ή ξένου δανειστή.

Δράσις

Καθόταν σε ένα μικρό cafe, κάπου στην πλατεία Κυψέλης. Έβραζε από θυμό και οργή. Αν τον έπιανες από την μύτη θα σκαγε, όχι ότι θα προλάβαινες κιόλας. Μπορεί να είχε πατήσει στα 40, είχε την ηλικία της Μεταπολίτευσης συνήθιζε να λέει, μα ήταν απο 10 χρονών στα γυμναστήρια και στα 15 βγήκε στο μεροκάματο, δε μάσαγε εύκολα. Παραδόξως για απλός απόφοιτος Γενικού Λυκείου του άρεσε πολύ το διάβασμα, κάτι που δυστυχώς δεν οφειλόταν στη σχολική του θητεία αλλά σε έναν φίλο εκδότη που τον προμήθευε μικρό αφειδώς βιβλία, και δωρεάν.! Μα ήταν να σκάσει...

ΠΩΣ ΞΕΠΛΕΝΕΤΑΙ Η ΣΑΛΑΜΟΥΡΑ

Μέχρι να ξεκαθαρίσει το εσωτερικό μέτωπο, ο κάθε Ερντογάν θα μιλάει για «παστώματα» και θα καγχάζει σε βάρος μας

Ελληνόφωνοι σαλιάρηδες, βουτηγμένοι στο μέλι του κρατικού κορβανά μαζί με το πύον της διαφθοράς τους είχαν γεμίσει σάλια τον Ερντογάν. Τον επισκέπτονταν, τον καλόπιαναν, του γλυκομιλούσαν, του εύχονταν να βγει σύντομα από τη φυλακή, φωτογραφίζονταν μαζί του λες και ήταν ο Ελβις. Τον διαφήμιζαν κιόλας στους λαχανοκέφαλους που τους ψήφιζαν: «Καλός ο Ερντογάν, μετριοπαθής ισλαμιστής (σαν να λέμε κεντροδεξιός θαυμαστής του Χίμλερ). Δεν είναι σαν τους κεμαλικούς. Συμφέρει την Ελλάδα ο Ερντογάν». Γλίτσα, γελοιότητα και γραικυλισμός του χειρίστου είδους. Οι λίγοι που έλεγαν τα αυτονόητα αντίθετα (παράδειγμα ο αξέχαστος Νεοκλής Σαρρής) καθυβρίζονταν από τους τιποτένιους. 

Ως πότε το Παραμύθι του Πολυτεχνείου; (του Χρήστου Πασαλάρη)

Με αφορμή τον θάνατο του Χρήστου Πασαλάρη ο Κοινός Παρονομαστής εις μνήμη, αναδημοσιεύει ένα άρθρο του που είχε δημοσιευθεί στην εθνικιστική εφημερίδα 21ος Αιών τον Δεκέμβριο του 1994 βάζοντας και ένα απόσπασμα από το βιογραφικό του για να θυμίσουμε ότι ξεκίνησε ως αριστερός και εργαζόμενος στον Ριζοσπάστη.  Ο Χρήστος Πασαλάρης σπούδασε Ιατρική και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα και Δημοσιογραφία στις ΗΠΑ. Ο πατέρας του έδρασε στο γαλλικό σοσιαλιστικό κίνημα και η μητέρα του, γεννημένη στο Μοναστήρι, ήταν κόρη του Μακεδονομάχου Ναούμ Κωνσταντινίδη, οπλαρχηγού του Παύλου Μελά.

Για να έχεις Ειρήνη πρέπει να είσαι πάντοτε έτοιμος για πόλεμο

ΖΙΖΙΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
π. αρχηγός ΓΕΣ 

       ΛΙΓΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΔΕΝ ΒΛΑΠΤΕΙ .....

«Το κρίσιμο θέμα σήμερα είναι αυτό; Αυτό ενδιαφέρει τους πολίτες, τους ενδιαφέρει η Ειρήνη, η ηρεμία, τους ενδιαφέρει η οικονομία, έχετε καταλάβει ότι υπάρχει αναβρασμός στην Ευρώπη " , ΔΗΛΩΣΗ ΤΕΩΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΦΙΛΗ .

Είναι δυνατόν να λέγονται αυτά τα λόγια από επίσημα χείλη ; Είναι δυνατόν να λέγονται αυτά από κυβερνητικό αξιωματούχο ; Είναι δυνατόν να λέγονται αυτά σε μια στιγμή , που δοκιμάζονται δυο στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων μας στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αδριανουπόλεως ;  Και όμως είναι .....

Κύριε Βουλευτά γνωρίζετε ότι τα στελέχη μας εκτελούσαν υπηρεσία ασφαλείας στην Μεθόριο μας , μέσα στη λάσπη , μέσα στο χιόνι , μέσα στο κρύο , βρεγμένοι

Όλη η αλήθεια για το Κιλελέρ - του Κώστα Καρδαρά

Ας διαγράψουμε με πολύ λίγα λόγια, το ιστορικό πλαίσιο του αγροτικού κινήματος των αρχών του περασμένου αιώνα. Η ελευθερία είναι ένα πανάρχαιο ελληνικό αγαθό. Η ελευθερία απαιτεί αρετή και τόλμη δοκιμάζει, αλλά και διαμορφώνει, τελειώνει, δηλαδή τελειοποιεί τον άνθρωπο. Η ίδια η λέξη άνθρωπος (άνω θρώ-σκω) προϋποθέτει την ύπαρξη ελευθερίας. Χωρίς την ελευθερία για τον Έλληνα δεν μπορεί να νοηθεί ανθρώπινο ον.

Η γέννηση του νέου Ελληνικού Κράτους το 1821, ήταν η γέννηση ενός κράτους ελευθερίας. Ένα από τα πρώτα του νομοθετήματα ήταν η κατάργηση της δουλείας. Ενώ οι

Καλή άνοδο συναγωνιστή Νίκο Μαριόλη

Έφυγε από την ζωή ο συναγωνιστής Νίκος Μαριόλης μόλις στα 56 του χρόνια. 
Ο Νίκος δεκαοχτάχρονος μαθητής ήταν από τους πρώτους που στελέχωσαν την τοπική οργάνωση Λαρίσης που είχε στήσει ο συναγωνιστής Γιώργος Μελετιάδης. Μαζί του άλλοι δυο τότε: ο Κώστας Κιλιργιώτης κι ο Ευάγγελος Γκόρτσος Τον Φεβρουάριο του 1980 προσχώρησαν στις τάξεις του ΕΝΕΚ και αυτή η ικανότατη φύτρα μετέτρεψε αυτή την τοπική σε μια από τις πιο ισχυρές του εθνικιστικού Κινήματος. 
Κ.Π.

Ένας ακόμη από εμάς έφυγε νωρίς…
Ήταν μόνον 56 ετών, ο Νίκος Μαριόλης!
Ήταν το δικό μας «χαμογελαστό παιδί»…
Ήταν ο συναγωνιστής που δεν ξεχώριζε τους ανθρώπους.
Που τους χαλάρωνε και τους δυνάμωνε συγχρόνως, με τον πράο χαρακτήρα του, το μόνιμο χαμόγελό του, την άκαμπτη θέλησή του και την ανυποχώρητη προσπάθεια για δημιουργία.

Προτιμητέος ο πόλεμος μιας άτιμης ειρήνης

Τα έθνη που ηττώνται σε πόλεμο αναγεννώνται, αλλά εκείνα που παραδίδονται αμαχητί αφανίζονται».

Φράση του Ουίνστον Τσόρτσιλ από την ταινία «Darkest Hour».

Το φιλμ «Darkest Hour», το οποίο ανασυστήνει μέσω της 7ης Τέχνης τις πρώτες ημέρες του Τσόρτσιλ στην πρωθυπουργία τής (εν πολέμω προς τη Γερμανία ευρισκόμενης) Μεγάλης Βρετανίας, είναι ένας ύμνος στον θεσμό της βασιλείας, εγκώμιο και αριστείο στην προσωπικότητα του ακατάβλητου πρωθυπουργού και μια δοξολογία στο βρετανικό έθνος. Ο σκηνοθέτης Τζο Ράιτ και ο σεναριογράφος Αντονι ΜακΚάρτεν κατόρθωσαν να πλάσουν ένα πνευματικό μνημείο, ένα ευλαβικό ανάθημα στην Ιστορία της πατρίδας τους, το οποίο αποτελεί και σπονδή προς τους νεκρούς του Μεγάλου Πολέμου.

Η ιστορία έχει και λευκές σελίδες που περιμένει να τις γράψουμε εμείς

γράφει ο Ζαφείρης

Για μια ακόμη φορά η πατρίδα μας διασύρεται διεθνώς. Το χτύπημα που δέχεται ο Ελληνικός Στρατός στον ψυχολογικό τομέα είναι τεράστιο. Δύο στρατιώτες του να περιφέρονται από τους τούρκους με καλυμμένα τα κεφάλια λες και είναι τίποτα κλεφτρόνια, είναι η χειρότερη εικόνα που μπορεί να βγει προς τα έξω. Οι τούρκοι γνωρίζοντας ότι σε κάθε αντιπαράθεση με τον στρατό μας (υπό πολιτική διοίκηση των επίγονων του Ζαχαριάδη) αυτός θα υποχωρεί και αυτοί θα αποκομίζουν οφέλη σε όποιο επίπεδο, δημιουργία γκρίζων ζωνών, συνεκμετάλλευση Αιγαίου, ανταλλαγή αιχμαλώτων κλπ.  Ανύπαρκτη είναι η αμυντική θωράκιση της πατρίδας μας, ανύπαρκτη  είναι η διπλωματική της άμυνα.  Η δε  στρατηγική της και ο σχεδιασμός τους δεν υπάρχουν κάν ούτε ως σκέψη.

Ο πλανήτης των πιθήκων

«Ο άνθρωπος διαφέρει από όλα τα άλλα ζώα, γιατί μόνο αυτός είναι προικισμένος με λόγο, ο οποίος τον καθιστά ικανό να διακρίνει το δίκαιο από το άδικο, το αγαθό από το κακό, το ωφέλιμο από το βλαβερό». Αριστοτέλης, Πολιτικά.

Συνεπώς, θα μπορούσε να πει κανείς μετά βεβαιότητας ότι ο άνθρωπος είναι «πολιτικό ζώο».

Από την άλλη μεριά, είπαν οι πρόγονοι:
Μέτρω χρω (Να κάνεις κάθε τι με μέτρο) Πιττακός.
Μη τείκειν άγαν (Να μην το παρακάνεις) Βίας.

Σαν σήμερα το 1943, σε ηλικία 84 ετών, «έφυγε» ο Κωστής Παλαμάς

Σαν σήμερα το 1943, σε ηλικία 84 ετών, "έφυγε" ο Κωστής Παλαμάς. Ο Παλαμάς δεν ήταν απλά ένας "καλός" ή έστω "μεγάλος" ποιητής, αυτοί οι τίτλοι από μόνοι τους δεν μου λένε και πολλά...ο Παλαμάς ήταν μύστης...μέσα από τους στίχους του εισήγαγε (ή τουλάχιστον προσπάθησε) εμάς τους αμύητους στις μεγάλες τραγικές αλήθειες της Ζωής, στην πολυπλοκότητα και μοναδικότητα του Νέου Ελληνισμού και, βεβαίως, σε αυτό που αποκαλούμε "μελέτη θανάτου".
Ο Νέος Ελληνισμός, φυσικός κληρονόμος και συνεχιστής του Αρχαίου και του Βυζαντινού, συνιστά ταυτόχρονα ένα διακριτό μέγεθος που αυτονομείται απέναντί τους, όπως ακριβώς ο γιος και η κόρη αυτονομούνται απέναντι στους γονείς που αγαπούν, όταν ενηλικιώνονται...το γιατί δεν "ενηλικιώθηκε" ακόμα, είναι άλλης τάξης ζήτημα. 

Γιώργος Γαλέος: «Παραμένω μαχόμενος δίπλα σας

Γιώργος Γαλέος: «Παραμένω μαχόμενος δίπλα σας

για κάθε Εθνικό θέμα ή διεκδίκηση της κοινωνίας»

Βιώνουμε, από την έναρξη του 2018, μια μοναδική καταιγίδα Εθνικών προκλήσεων και κυβερνητικών υποχωρήσεων. Καταστάσεων που μειώνουν την Εθνική μας Αξιοπρέπεια και δημιουργούν προϋποθέσεις περαιτέρω απωλειών Εθνικής κυριαρχίας.

Η κυβέρνηση και τα κόμματα των προθύμων, κάνουν συνεχείς παραχωρήσεις και αγνοούν την θέληση και τις αντοχές του λαού μας. Τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και