Ένας από τους λόγους που ο αρχαίος ελληνικός κόσμος έθεσε τις βάσεις σχεδόν όλων των πολιτικών συστημάτων διακυβέρνησης, είναι επειδή οι πόλεις του αντιμετώπιζαν τον άνθρωπο ως πολίτη κι όχι ως άτομο. Είχε μάλιστα τόσο μεγάλη σημασία αυτό, ώστε οι άνθρωποι που δεν ήταν ενεργοί πολίτες, οι «ιδιώτες» δηλαδή, αντιμετωπίζονταν ακόμη κι από τους νόμους υποτιμητικά.
Η λέξη «ιδιώτης» (αυτός που ασχολείται με τον εαυτό του κι όχι το κοινό καλό) ήταν υβριστική, συνώνυμη του απαίδευτου και αμόρφωτου ανθρώπου και αυτό περιγράφεται από όλη την σπουδαία διανόηση που γέννησε το ελληνικό έθνος. Χαρακτηριστικότατα παραδείγματα ο μέγας Αριστοτέλης, ο οποίος στα «Πολιτικά» του υποστηρίζει ότι η «ιδιωτία» ταιριάζει σε ζώα και όχι σε ανθρώπους και ο μέγας Πλάτωνας ο οποίος στην «Πολιτεία» του μας ανακοινώνει ότι η καταδίκη του ανθρώπου που
