1 Απριλίου 1955: Έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ. 1η Απριλίου 2021:Το σύνθημα ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΣ επίκαιρο όσο ποτέ!

Συνεχίζοντας μία μακραίωνη παράδοση εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων, ο Κυπριακός λαός ξεσηκώθηκε την 1η Απριλίου 1955 εναντίον του Αγγλικού ζυγού. Η Ένοπλη αγωνιστική του πρωτοπορία ήταν μία ολιγομελής αλλά με καθολική λαϊκή αποδοχή και συμμετοχή οργάνωση, η Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών, η θρυλική ΕΟΚΑ, με Αρχηγό της τον μπαρουτοκαπνισμένο συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα, τον θρυλικό Διγενή και μέλη της ελάχιστες εκατοντάδες νεαρών κυρίως αγωνιστών. 

Στρατηγικός στόχος της ΕΟΚΑ, ήταν η εκπλήρωση της επιταγής του Δημοψηφίσματος της 15ης Ιανουαρίου 1950, το οποίο με συμμετοχή πάνω από 90% και αν και διεξήχθη κάτω από τον βαρύ ίσκιο της Αγγλοκρατίας, αποφάσισε σε ποσοστό 97,5% ΕΝΩΣΗ της Κύπρου με την Ελλάδα.

Μητσοτάκης και Ερντογκάν πουλάνε τσαμπουκά με πελατεία το πόπολο των λαών τους

 

γράφει ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

Ακούγονται σαν να λένε διαφορετικά πράγματα και να πουλάνε τσαμπουκά ο ένας στον άλλο. Στην πραγματικότητα δηλώνουν και οι δύο (Μητσοτάκης και Ερντογάν) υπακοή στις υποδείξεις της Πρωθυπουργού της Γερμανίας και Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ανοιχτή κοινωνία, ρατσισμός και λαθρομετανάστευση

γράφει ο Δημήτρης Γκίκας*

Το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ακραίου ορθοπολιτικού λόγου, τον οποίο εξάλλου κατά κόρον χειρίζεται και η αντιεξουσιαστική ρητορεία. Όσοι αντιδρούν στις πολιτικές της λαθρομετανάστευσης αποκαλούνται συλλήβδην «φασίστες», «ρατσιστές», «εθνίκια», ενώ όσοι τις υποστηρίζουν αυτοαποκαλούνται «ανθρωπιστές».

Η πολιτική της λαθρομετανάστευσης στηρίζεται στην πολυδιαφημισμένη έννοια της πολυπολιτισμικής ή ανοιχτής, κατά Κ. Πόππερ, κοινωνίας. Πρόκειται για ένα σύνολο που δεν βασίζεται σε οργανικούς δεσμούς, αλλά σε μια έννοια εντελώς ξένη - για κάθε ανθρώπινη κουλτούρα – προς ό, τι θα αποκαλούσαμε «δεσμό». Εδράζεται στην ιδέα όχι μιας συνεκτικής μορφής ταυτότητας, όπως για παράδειγμα ο όρος «τάξη» ή «έθνος», αλλά στην ιδέα μιας απουσίας της

ΚΥΠΡΟΣ: 45 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Νησί πικρό, νησί γλυκό, νησί τυραγνισμένο

κάνω τον πόνο σου να πω και προσκυνώ και μένω.

Εσύ της θάλασσας ρυθμός, ολάνθιστο κλωνάρι,

πώς σου μαδήσαν τ΄ άνθια σου διπλοί, τριπλοί βαρβάροι.

Τι θλιβερά που σεργιανάν τριγύρω σου τα ψάρια

κι αντίχριστοι να παίζουνε την τύχη σου στα ζάρια.

Κουράγιο, μικροκόρη μας, που μας εγίνης μάνα

Ύμνος και Θρήνος της ζωής κι ανάστασης καμπάνα.

Γιάννης Ρίτσος

45 χρόνια μετά την Κυπριακή τραγωδία του 1974, οι πολιτικοί κληρονόμοι, απόγονοι, συνεχιστές και «νομιμοποιητές» του προδοτικού και καταστροφικού για την Ελλάδα, μεταπολιτευτικού κατεστημένου, εξακολουθούν να κρατούν τα ηνία της εξουσίας. 

Έχοντας ανταλλάξει την επιστροφή τους στην εξουσία με την συμμετοχή στη συνωμοσία της βίαιης διχοτόμησης της Κύπρου, άφησαν το νησί στο έλεος της συντριπτικής

17η Ιουνίου – Ημέρα Μνήμης της Αντίστασης κατά της υπογραφής της Επαίσχυντης Συμφωνίας των Πρεσπών

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Στις 17 Ιουνίου 2018 στο χωριό Ψαράδες των Πρεσπών υπογράφηκε η επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτή η προδοσία εκτελέστηκε από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δηλαδή την κυβέρνηση που προέκυψε από τη συνεργασία των κομμάτων με επικεφαλής τους Αλέξη Τσίπρα και Παναγιώτη Καμμένο. Τη συμφωνία αυτή ως γνωστόν υπέγραψε ο υπουργός εξωτερικών της

κυβέρνησης Νικόλαος Κοτζιάς.

Από το πρωί εκείνης της ημέρας Έλληνες πολίτες από όλα τα σημεία της χώρας συνέρρευσαν στην περιοχή αυθόρμητα, με στόχο να φτάσουν στους Ψαράδες ώστε να προσπαθήσουν να ματαιώσουν τα σχέδια της κυβέρνησης, η οποία όμως είχε λάβει τα μέτρα της και είχε αποκλείσει όλους τους δρόμους που οδηγούσαν προς το συγκεκριμένο χωριό. Οδική πρόσβαση υπήρχε μόνο από την Φλώρινα προς τη Βίγλα. Από εκείνο το σημείο και έπειτα ο δρόμος ήταν κλειστός και μη προσπελάσιμος από αυτοκίνητα. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να συγκεντρωθούν στη Βίγλα εκατοντάδες αυτοκίνητα και λεωφορεία των οποίων

Κρανίου τόπος η Ελλάδα μας

Σε χώρα όπου η μια εθνική καταστροφή διαδέχεται την άλλη είναι τουλάχιστον ειρωνικό να μιλά κάποιος για «ιστορίες επιτυχίας». Κι όμως, αυτό το θέατρο του παραλόγου, το οποίο είναι διανθισμένο με μαύρο χιούμορ, το παρακολουθούμε από την πρώτη κιόλας ημέρα της υπαγωγής της πατρίδας μας στο ανύπαρκτο έλεος των δανειστών.

Οσοι υπόσχονταν απεμπλοκή από τον εφιάλτη μάς έμπασαν ακόμα πιο βαθιά εκεί. Οσοι υποδύονταν τους πατριώτες έχουν γίνει οι πιο καλοί και πρόθυμοι υπάλληλοι των δημίων μας. Οσοι μιλούσαν για έθνος και λαό ακρωτηρίασαν το έθνος, παραδίδοντας τη Μακεδονία στους Σκοπιανούς, και περιφρόνησαν την άποψη των Ελλήνων - δεν θέλουν να την ακούν όποτε δεν συμφωνεί με τη δική τους.

Δεν τους αντέχω πια τους ψεύτες και τους εθελοτυφλούντες

Γράφει ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

Πρόδωσαν το όραμα και τους αγώνες εκατομμυρίων ανθρώπων που τους πίστεψαν και τους ακολούθησαν. Ελλήνων, που πάλεψαν να δώσουν σάρκα και οστά στο όνειρο μιας όμορφης, ανθρώπινης και πατριωτικής κοινωνίας, όπως την περιέγραφε η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.

Σαν εξουσία, έχτισαν μια Ελλάδα φτωχή σε ελπίδες, με πλούσιους όμως πολιτικούς και πάμπλουτους παρατρεχάμενους, αξιοποιώντας υπέρ των ολίγων το ξεπούλημα στοιχείων Εθνικής Κυριαρχίας και ιδιοποιούμενοι ένα μεγάλο μέρος του πλούτου που εισέρευσε από τον Ευρωπαϊκό Κορβανά.

Με την γλώσσα της ισχύος (του Ευθυμίου Πέτρου)

Όταν η πρώην Γιουγκοσλαβία διαλυόταν, η Ελλάς έχανε μια μοναδική ευκαιρία να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη με ισχυρότατες επιρροές σε όλες τις χώρες των Βαλκανίων. Οι αριστεροί θα το ονόμαζαν «ιμπεριαλισμό», αλλά ευτυχώς τότε δεν μας κυβερνούσε η αριστερά. Η χώρα μας απέτυχε να αξιοποιήσει τις συγκυρίες εκείνης της εποχής κυρίως διότι δεν ήθελε να δει τις ευκαιρίες, αλλά και τους κινδύνους, που εγκυμονούσε η κατάστασις. Στοιχειώδης λογική υπεδείκνυε ότι επίκειται η ανεξαρτητοποίησις των Σκοπίων και η ανάδυσις του ζητήματος της ονομασίας, αλλά εμείς εκφράζαμε την βεβαιότητα ότι τελικώς η ενότης της Γιουγκοσλαβίας θα διασωθεί. Αυτά μέχρις ότου η διάλυσις ολοκληρώθηκε και το πρόβλημα ξέσπασε κατά τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Ακόμη προσπαθούμε να το επιλύσουμε...

Η συστηματική διαστρέβλωση της Ιστορίας από τα Μ.Μ.Ε. (ή M.M.Παραπληροφόρης)

γράφει ο κ. Κων. Δημητριάδης

​Αυτές τις μέρες των θλιβερών επετείων, γινόμαστε πάντα θεατές, ενός θεάτρου σκιών από τα μεγάλα κανάλια, όπου ο κάθε «κολλημένος» πολιτικός, καλείται μόνο και μόνο επειδή είναι πολιτικός, να μας πει την γνώμη του, τις εμπειρίες του και τα βιώματά του από τότε.
Και αντί να ακούσουμε την αλήθεια με πραγματικά γεγονότα, ζούμε μια εικονική πραγματικότητα πολιτικής χροιάς, που την έχουν πιστέψει και κείνοι, ακούγοντας όλα αυτά τα χρόνια την ίδια κασσέτα από τους …προηγούμενους πολιτικούς!
Κατά κοινή ομολογία οι περισσότεροι Δημοσιογράφοι είναι ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ.

Εμπορεύθηκαν τοv Ελληνισμό… και τους ονόμασαν εθνάρχες!

γράφει ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

Διαβάζω σε μια ανάρτηση της φίλης Σοφίας Παπά, όπου αναφερόμενη στην Κύπρο, γράφει μεταξύ άλλων: «Παράλληλα, οι Τούρκοι πέτυχαν τη σταδιακή μετακίνηση των περισσότερων ομοεθνών τους από τις ελεύθερες στις κατεχόμενες περιοχές... με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί  το ψευδοκράτος».

Είναι μια διάσταση του προβλήματος της Τουρκικής εισβολής που δεν έχει προβληθεί (στην ένταση που πρέπει) σχεδόν από κανένα ιστορικό ή αρθρογράφο. Με αφορμή λοιπόν αυτή την πολύ σωστή επισήμανση, καταγράφω μερικές σκέψεις που διατυπώνω, κατά καιρούς, εδώ και πολλά χρόνια. 

ΟΙ ΕΘΝΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ

Δύο είναι τα γνωστά πολιτικά πρόσωπα που διετέλεσαν πρωθυπουργοί της Ελλάδας  -τον 20ο αιώνα- και λατρεύτηκαν όσο κανένας άλλος από τους ψηφοφόρους αυτής της πατρίδας, μέχρι σημείου ακόμη και ο λαός να υιοθετήσει

Το πρώτο βήμα προς την πολιτική μας ελευθερία είναι ο πατριωτισμός.

Γράφει ο Δημήτρης Γκίκας

Ψευδεπίγραφες ταμπέλες και διαχωρισμοί συνιστούν θεμελιώδες τέχνασμα σύγχυσης του πολίτη και σκόπιμης παραπληροφόρησής του.
Ο πρώτος διαχωρισμός είναι ο μικροπολιτικός "δεξιοί - αριστεροί". Βασισμένος, υποτίθεται, σε ιδεολογικές διαφοροποιήσεις, συνιστά πρωτεύοντα διχαστικό παράγοντα των πολιτών μιας χώρας. Έτσι, οποιαδήποτε μορφή άμυνας έναντι εξωτερικών εχθρών, είτε ατονεί στο σύνολό της, είτε δεν διαθέτει χαρακτηριστικά παλλαϊκής και συμπαγούς συμμετοχής, είτε δημιουργεί εμφύλιες συγκρούσεις μεσούσης της προσπάθειας άμυνας (το είδαμε αυτό και στην Ελληνική Επανάσταση και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο).
Ο δεύτερος διαχωρισμός, πολυσύνθετος και πολύπλοκος, είναι αυτός μεταξύ του διεθνισμού και του τοπικισμού. Ο διεθνισμός εδράζεται στο, υποτίθεται γενικώς αποδεκτό, "αίτημα" περί παγκόσμιας κοινότητας και εκφράζεται με την οικονομική παγκοσμιοποίηση του νεοφιλελευθερισμού ή τον "αριστερού τύπου" διεθνισμό των λαών/τάξεων.

Γιατί ο Αριστερός ανεθνισμός συμπλέει με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση;

Ο αντεθνικός χαρακτήρας της λεγομένης πολιτικής Αριστεράς έχει πλέον βρει ερείσματα (πολιτικά, οικονομικά και ευρύτερα πολιτιστικά) στις νεοφιλελεύθερες ιδεολογίες. Αυτό, εκ πρώτης όψεως, μοιάζει παράταιρο κι ανίερο. Αρκεί να παρατηρήσει, όμως κάποιος τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας τη σταδιακή απάλειψη των διαχωριστικών γραμμών, ανάμεσα στα δύο αυτά πολιτικά μεγέθη, μια απάλειψη που στηρίχτηκε στην εύσχημη δικαιολογία «για το… καλό του κράτους συμπράττουμε». Η δικαιολογία αυτή εμφανίστηκε σχεδόν ακαριαία από την ώρα που οι πάλαι ποτέ άσπονδοι πολιτικά εχθροί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συνεργάστηκαν σε μια κυβέρνηση – έκτρωμα που κατάργησε κάθε έννοια πολιτικής διαφοροποίησης και, κατ’ ουσίαν, εξαφάνισε κάθε περίπτωση σοβαρής αντιπολιτευτικής δύναμης (ο παντελώς ανίκανος και παρωχημένος λόγος του ΣΥΡΙΖΑ σε καμία περίπτωση δεν ήταν δυνατόν να διαμορφώσει συνθήκες άσκησης σοβαρής αντιπολίτευσης).

Η οπτική της ήττας και η ανάγκη της αφύπνισης

(Με αφορμή τις δηλώσεις Βούτση για τον Βενιζέλο και τη Συνθήκη της Λωζάννης)

Γράφει ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

«Η Συνθήκη της Λωζάννης (1923)», ήταν το θέμα του Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού Δοκιμίου για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που διοργάνωσε, για 15η χρονιά, το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος», υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. 

Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν μια συνθήκη που, το ελληνικό κράτος αποδέχθηκε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραψε, μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Λίγο μετά την συνθήκη των Σεβρών όπου η νικηφόρα Ελλάς κατέγραψε επί του χάρτου τις περιοχές στις οποίες ο στρατός της έχυσε το αίμα του και που τα απελευθερωμένα χώματα φιλοξενούν τμήμα των εκατομμυρίων μνημείων,  τα οποία καταγράφουν την ιστορική μας παρουσία και τα μελλοντικά μας δικαιώματα.

"Η πλάνη της πολυπολιτισμικότητας" (άρθρο της Σώτης Tριανταφύλλου)

Η Σώτη Τριανταφύλλου δεν είναι μια συγγραφέας που θα λέγαμε ότι έχει πατριωτικές απόψεις. Αντίθετα τις περισσότερες φορές εκφράζει θέσεις που είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με την εθνικιστική και πατριωτική ιδεολογία. Γι' αυτό μας προξένησε ιδιαίτερη εντύπωση το άρθρο της με τίτλο "Η πλάνη της πολυπολιτισμικότητας" όπου αναλύεται το φαινόμενο της επιβαλλόμενης πολυπολιτισμικότητας, του "πολιτικώς ορθού" και της κυριαρχίας των ατομικών δικαιωμάτων έναντι της συλλογικότητας. Με απλά λόγια τοποθετείται απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα και λέει αυτά που αισθάνεται ο κάθε Έλληνας πατριώτης. Ίσως το πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο πλέον που μπορεί να ξυπνήσει και τα πιό κοιμισμένα μυαλά....

Η αυτοκατάργηση του κράτους και της ελληνικής αστικής τάξης

Του πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλου

Η ελληνική αστική τάξη κατάργησε το κράτος και αυτοκαταργήθηκε. Παγκόσμια ιστορική πρωτοτυπία. Η Ν.Δ. μετά από 42 χρόνια δεν έχει ούτε ιδεολογία ούτε κομματικά μέλη. Πρόκειται για τον πλήρη εκφυλισμό της πολιτικής ζωής αφού το κόμμα που κυβέρνησε την Ελλάδα και σημάδεψε για δεκαετίες την πορεία της αποδεικνύεται αδιασείστως ότι στερείται και ιδεολογίας και το θεμελιώδες πολιτικό στοιχείο το οποίο συνιστά την έννοια του κόμματος: Τα εγγεγραμμένα μέλη.

Τα μέλη τα οποία δίνουν τη συνδρομή τους, μετέχουν ενεργά στις προβλεπόμενες καταστατικές οργανώσεις και στα επί μέρους συλλογικά όργανα πολιτικής δράσης, εκλέγουν και εκλέγονται στα διάφορα πολιτικά επίπεδα έως το επίπεδο, το κυρίαρχο πολιτικό και κομματικό Συνέδριο, το οποίο

Στον Έλληνα δεν αρκεί η ύπαρξη..

Αν το ροκάνισμα του συστήματος του καννιβαλικού φιλελευθερισμού ξεκινήση από την Ελλάδα, αυτή θα είναι η μεγαλύτερη προσφορά αυτού εδώ του τόπου στον κόσμο και στον άνθρωπο. Μας υποτιμούν. Υποτιμούμε και εμείς τους εαυτούς μας. Αλλά δεν παύουμε να είμαστε οι Ελληνες. Κουβαλάμε σαράντα αιώνες τρέλας ! Ακόμα δεν μας έχουν φοβηθή. Φωνάζουμε, μουντζώνουμε, κλαίμε, απειλούμε. Τα έχουν ξαναδεί αυτά Πιστεύουν ότι με τον ένα η με τον άλλο τρόπο πάλι θα μας κουλαντρίσουν.

Ξέρετε πότε θα τους κοπούν τα τσίσα; Οταν θα μάς δουν στις πλατείες νο ρίχνουμε ζεϊμπεκιές και τσάμικα Γιατι τότε θα βλέπουν τον ΑΛΛΟ εαυτό μας. Αυτόν που έχουμε ξεχάσει  εμείς οι ίδιοι. Αυτόν που έκανε το Γεώργιο Καραϊσκάκη να πη: «Αρώτηξα τον π....   μου και μου είπε να σας πολεμήσου...».

Αυτοκτονία ή Θυσία;

γράφει ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

Διάβασα με προσοχή, στο koinosparanomastis.blogspot.gr μια εξαιρετική ανάλυση του Κώστα Καρδαρά για τους πρωταγωνιστές της εσωτερικής διαπάλης που έγινε την περίοδο 1821 έως 1837, με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας στο απελευθερούμενο από τον Οθωμανικό ζυγό, και επανασυγκροτούμενο κρατικό μόρφωμα των Ελλήνων.

Σε ένα Εθνικό εκπαιδευτικό σύστημα, τέτοιου είδους εργασίες θα έπρεπε να αποτελούν ένα από τα θεμέλια διδασκαλίας της νεώτερης ιστορίας μας.

Με αφορμή αυτή την ανάλυση θα διατυπώσω για μια ακόμη φορά την άποψη πως, άλλη ενέργεια είναι η Αυτοκτονία και άλλη η Θυσία.

Οι άνθρωποι που αυτοκτονούν έχουν σαν κοινό χαρακτηριστικό τους την απελπισία και το αδιέξοδο. Αποχωρούν από την ζωή με μόνο αίτημα να σταματήσει ο πόνος, η απομόνωση, η ευθύνη… 

Ζε σουί Καραϊσκάκης

Υπάρχουν αποτελεσματικότεροι τρόποι καταπολέμησης του ισλαμικού φανατισμού από τις βαφές προφίλ στο facebook με χρώματα σημείων.

Οι ισλαμιστές μυρίστηκαν ψητό και έρχονται για να κόψουν μερίδα με τις χατζάρες τους. Τόσο απλή η Ιστορία. Οσο βλέπουν δάκρυα, και κλάψες, και στημένα πιάνα δίπλα στους χώρους όπου χύθηκε αίμα αθώων και κεράκια αναμμένα κι όλοι μαζί οι χλεχλέδες να τραγουδούν Ελτον Τζον μπογιατίζοντας τα προφίλ στο facebook με γαλλικές και βελγικές σημαίες θα τρίβουν τα χέρια τους και θα αγοράζουν μπαταρίες για τα τηλεκοντρόλ πυροδότησης των βομβών.

Αν η Ευρώπη τούς αφήσει (που δεν θα τους αφήσει), συντόμως θα σερβίρουν τη Μέρκελ σις κεμπάπ και τον Σόιμπλε ταούκ κιοξού. Προς το παρόν βρίσκουν χώρο και κινούνται. Οσο είναι μπόσικο το καραβόσκοινο θα τραβάνε. Μόλις τεντώσει, θα χαλαρώσουν.

Οι τακτικές του πολιτικού συστήματος

γράφει ο Δημήτρης Γκίκας*

Η αλλοίωση λέξεων και εννοιολογικών σημασιών αποτελεί καθημερινή διαπίστωση στον πολιτικό και δημοσιογραφικό λόγο. Είναι αυτό που στη φιλοσοφία ονομάζουμε «μετα-ηθική». Ας δούμε κάποια παραδείγματα: κάθε διαφορετική γνώμη «βαπτίζεται» αντιδημοκρατική, ενώ στην πραγματικότητα η δημοκρατία εξ ορισμού δέχεται τον πλουραλισμό απόψεων. Η διατύπωση ανησυχιών για το προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα καθυβρίζεται ως «ρατσισμός» και «φασιστική αντίληψη», οδηγώντας σε εσκεμμένη σύγχυση για το τι πραγματικά σημαίνουν οι δύο αυτές έννοιες. Η επιλεκτική και εμφανώς υποκριτική υπερπροβολή του δράματος των προσφύγων – μεταναστών (με την πληθώρα των κροκοδείλιων δακρύων που χύνονται από τηλεοπτικές «γλάστρες»), σε αντίθεση με την υποβάθμιση των προβλημάτων των Ελλήνων που, σχεδόν 7 χρόνια τώρα βάλλονται οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά αποκαλείται «ανθρωπισμός». Ακόμα και το εμφανέστατο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε ΝΑΙ – με… δημοκρατικές διαδικασίες.

Ο Προδότης… οι Φιλιπινέζες… και οι Βουλευτές

γράφει ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι ασκούντες την πολιτική και φυσική ηγεσία του στρατεύματος έχουν αναθέσει στους στρατευμένους νέους μας, (που φοράνε το χακί για να υπερασπιστούν την Πατρίδα και τον Λαό), αποστολές κτίστη, καθαρίστριας, μάγειρα και νοσοκόμου, στην υπηρεσία των χιλιάδων –παράνομα- εισερχόμενων Πακιστανών, Νιγηριανών, Μαροκινών, Ιρακινών μεταναστών και Σύρων προσφύγων;

Ποιος μπορεί να μην σκεφτεί ότι όλα αυτά γίνονται εις βάρος της εκπαίδευσης των στρατιωτών και των στρατιωτικών μονάδων, για την εκπλήρωση της κύριας αποστολής τους;

Ποιος μπορεί να μην ερμηνεύσει την στάση των βουλευτών όλων των κομμάτων που, προσπαθώντας να αποσείσουν τις κατηγορίες για«χαλάρωση της εθνικής τους συνείδησης», την πέφτουν στους βουλευτές που τους κατηγορούν και ζητούν τον αποκλεισμό τους από Επιτροπές και διαδικασίες του κοινοβουλίου;

 Υπάρχει όμως κάτι δυσερμήνευτο. Γιατί οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής «υποκύπτουν στη γοητεία του πεζοδρομιακού λόγου», εντός κοινοβουλίου;