γράφει ο Χρήστος Κολέσκας
Ήταν πρίν από 112 χρόνια, Παρασκευή 27 Αυγούστου
1904 όταν ό Παύλος Μελάς, πέρναγε γιά τελευταία φορά τά σύνορα οδηγώντας τούς αντάρτες του, γιά τήν απελευθέρωση της Μακεδονίας
Μετά από 1 1/2 μήνα 13 Οκτωβρίου 1904 θά
θυσιαζότανε στή Σιάτιστα. 'Ϋπήρξε συνειδητή ή θυσία του Παύλου Μελά καί αυτό αποδεικνύεται,
όχι μόνο άπό τίς ιστορικές πηγές, άλλα τό κυριώτερο άπό τ' αποτελέσματα πού
έπηκολούθησαν.
Πράγματι οί Έλληνες της έποχής εκείνης, πού είχαν
ξεχάσει ότι υπάρχουν υπόδουλοι αδελφοί, έχαίροντο τά αγαθά της «ελευθερίας»
τους, σέ μιά Αθήνα πού είχε ενδιαφέροντα γύρω άπό τήν μόδα κάί τήν σωστή προφορά
της γαλλικής γλώσσης, πού τότε ήταν ή γλώσσα τών σαλονιών... Καί ξαφνικά
θυμήθηκαν, ότι υπάρχει Μακεδονία. Τούς τό θύμισε ό Παύλος Μελάς. Ο νέος, ό
ωραίος, ό οικογενειάρχης, ό πλούσιος, ό έχων καλή καταγωγή, αυτός πού τά
απαρνήθηκε όλα, γιά νά δημιουργήση μέ τήν θυσία του τό κίνητρο πού έλειπε.
Είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι ευθύς έξ αρχής νά
παραλληλίσουμε τήν τοτινή Ελλάδα καί τήν σημερινή. Επειδή κάί σήμερα ή ιδία
κατάσταση επικρατεί σέ σχέση μέ τίς αλύτρωτες ακόμη πατρίδες. Έχουμε χρέος,
έξ άλλου νά τό κάνουμε. Χρέος προς τήν Ηπειρώτικη καταγωγή του Παύλου Μελά
Στο αφιέρωμα πού ακολουθεί υπάρχουν χρήσιμα στοιχεία γιά κάθε
"Ελληνα. Τέτοια πού νά μπορή ό καθένας χρησιμοποιώντας τα, νά άφυπνίση
κοιμισμένες συνειδήσεις.