του Νίκου Γεωργιόπουλου
Μετά
την απελευθέρωση των Ελλήνων το 1830, ο αγώνας τους ήταν να δομήσουν
κράτος. Δυστυχώς το νεαρό κράτος δεν δομήθηκε σύμφωνα με τις ανάγκες του
λαού, αλλά σύμφωνα με τις φαντασιώσεις μιας σειράς διανοουμένων και
δεσποτικών ηγετών.
Οι
διανοούμενοι φαντάστηκαν μια Ελλάδα υβρίδιο της κλασσικής Ελλάδας και
της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα ήταν η αρχαιοπληξία
και το ιδεολόγημα της ελληνορθοδοξίας. Κληρονομήσαμε από αυτήν την
ιστορική αφήγηση ένα κράτος που μίλαγε διαφορετική γλώσσα από τους
πολίτες του και μια εκπαίδευση που όξυνε την εθνική μας μειονεξία. Τι
είχαν να αντιπαρατάξουν οι τσομπάνηδες της Ρούμελης και του Μωριά
απέναντι στο κλέος των Αρχαίων Ελλήνων ή των Βυζαντινών κοσμοκρατόρων;



















