Δεν θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα όπου οι πολίτες θα αδιαφορούν η θα το παρακολουθούν έντρομοι
Και όταν δεν αδιαφορούν να το χρησιμοποιούν σύμφωνα με τις ανάγκες τους.
Θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα που οι πολίτες θα το θαυμάζουν, θα συμμετέχουν, θα δημιουργούν και θα οραματίζονται ένα καλύτερο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΥΡΙΟ μαζί μας

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Παρελθοντολογία: η Άμυνα των Εθνών;


Γράφει ό ΗΛΙΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ  

Ο άνθρωπος δέν εϊναι πλάσμα ξεμοναχιασμένο καί ακέραιο, άτομο, ούρανοκάτέβατο. Καί μνημονικό έχει, πού τόν συνδέει μέ τούς αλλοτινούς ανθρώπους καί του θυμίζει τά περα­σμένα, καί άθελα του κληρονομεί τήν ψυχή τών νεκρών, εϊτε τό γνωρίζει εϊτε όχι. Είναι δεμένος μέ αναρίθμητα 
νή­ματα προς κάθε διεύθυνση, καί προς τά παρελθόντα καί πρός τά ερχόμενα, βραχύβιο κύτταρο οργανισμού ζων­τανού καί θαυμαστού, κρίκος μιάς 
άρ­ρηκτης καί ατέρμονης αλυσίδας.' Η α­λυσίδα αυτή, δηλ. ό σύνδεσμος τών ανθρώπων μιας φυλής, τωρινών καί περασμένων, πού τούς κάνει έθνος, είναι ή Παράδοση.
Δέν έγινε τυχαία ή συσχέτιση της παράδοσης μέ τή συντηρητική διάθε­ση καί τή στείρα προγονολατρία. Αυ­τή όμως οφείλεται σέ μιά διπλή παρε­ξήγηση, πού θεωρεί τήν Παράδοση σάν ένα σύνολο άπό δημιουργήματα τού παρελθόντος, λείψανα ή τελειωμέ να έργα, πού ή συνείδηση εννοεί νά τά διατηρεί, νά τά τιμά καί νά τά σέβε­ται, επειδή αισθάνεται τήν ανάγκη τους, ή νά τά απορρίπτει εντελώς, χωρίς καί νά μπορεί νά δικαιολογεί τή στάση της απέναντι σ' αυτό.
Όμως καί οί δύο στάσεις, παρά τόν ισχυρισμό τους γιά αντικειμενικότητα καί κατανόηση, παραγνωρίζουν τήν ουσία: ή Παράδοση δέν είναι ένα συ­ναίσθημα άπό λείψανα, ούτε μιά αυ­θαίρετη λατρεία.

Είναι μιά διαχρονική διαδικασία, που έχει σχέση μέ τήν έγκοσμιότητα του άνθρώπου καί μέ τήν προσπά­θεια γιά υπέρβαση της. Είναι, πρωταρχικά, μιά κοινωνική λειτουργία, γιατί μεταφέρει μέ τή βοήθεια τού λόγου καί τής πράξης, από γενιά σέ γενιά, επίλεκτα στοιχεία από περι­ορισμένες μορφές πολιτισμού καί τά ενσωματώνει στόν κάθε φορά σύγχρονο, ύστερα άπό αυθόρμητη ε­πεξεργασία.
Καί τά στοιχεία τούτα είναι ή γλώσσα, ή τελετουργία, οί μύθοι καί oi θρύ­λοι, ή τέχνη, ή θρησκεία. "Ολα αυτά είναι ζωντανά, εισχωρούν στά μύχια της ψυχής μας (ίσως καί νά πηγάζουν άπό κεί), καί διαποτίζουν όλη τήν αν­θρώπινη ύπαρξη. Κι αυτό τό νιώθει κά θε άνθρωπος, άλλοτε συνειδητά, άλ­λοτε, καί κυρίως, υποσυνείδητα (όπως απέδειξαν οί έρευνες). Αυτή ή συνεί­δηση είναι τό βασικώτερο στοιχείο της παραδοσιακής λειτουργίας, αφού αυτή προσδιορίζει καί τη στάση άπέναντί της.

θεωρώντας λοιπόν τήν Παράδοση σάν κοινωνική λειτουργία καί συνείδηση, μπορεί κανείς νά κρίνει αντικειμε­νικά τή σημασία της. Κρίνοντας καί δια -λέγοντας γνώσεις καί ικανότητες, καί  προσφέροντας τες έτοιμες στό νέο άνθρωπο, ή Παράδοση γίνεται ένα προκεχωρημένο φυλάκιο τού άνθρω­που μέσα στήν' Ιστορία, ένα στήριγμα γιά τήν εξέταση καί επίλυση τών νέων προβλημάτων. Αυτός είναι κι ό λόγος, πού μιά βασική πολιτιστική λειτουργία, ή παιδεία, στηρίζεται καί αντλεί ένα μεγάλο μέρος τού περιεχομένου της άπό τήν Παράδοση. Καί δέν είναι συμ­πτωματικό ότι άπό τήν παιδεία ξεκι­νούν ολες οί προοδευτικές διαδικασίες.
Με τό συναισθηματικό καί συνειδη­σιακό της χαρακτήρα, ή παράδοση γί­νεται εθνικός ψυχισμός, αρετή, εύγνωμοσύνή  γιά τό παρελθόν καί υπο­χρέωση γιά τό μέλλον. Μέ τό επικό του ύφος γράφει ό Καζαντζάκης:
«Τό πρώτο σου χρέος, εκτελώντας ; τή θητεία σου στή ράτσα, είναι νά νιώσεις μέσα σου δλους τούς προγό­νους. Τό δεύτερο νά φωτίσεις τήν όρμή τους καί νά συνεχίσεις τό έργο τους. Τό τρίτο σου χρέος νά παρα­δώσεις στό γιό τή μεγάλη εντολή νά σέ ξεπεράσει».

Γίνεται επομένως ή Παράδοση ένας δυναμικός σπόρος, πού ή συνειδητο­ποίηση τής άξιας του οδηγεί στήν αυ­τογνωσία καί στή φρόνηση, κι ένα δυ­ναμικό κίνητρο γιά τήν προσωπική κα­ταξίωση καί δημιουργία τού αύριο. "Ι­σως αυτό νά υπονοούσε καί ό πνευ­ματικός τιτάνας πού καταυγάζει τό εϋ ρωπαϊκό πολιτιστικό στερέωμα Friedrich Nietzsche, όταν έλεγε: «Τό μέλλον ανήκει σ' εκείνον πού θά έχει τή μα­κρύτερη μνήμη».

' Η εποχή μας, πού στιγματίζεται α­νεξίτηλα άπό τόν ίσοπεδωτισμό, στήν πιό «αγγελική» θεωρητική του σύλληψη (διεθνισμό) άλλά καί στήν πιό σα­τανική πρακτική του έκφραση (μπολσεβικισμό - φιλελευθερισμό), προωθεί μιάν οικουμενική ιδεολογία, πού θά ε­πιτρέψει τήν «έκ τών εσω» άλωση τών εθνών, άλλά καί θά χρησιμεύσει σάν ιδεολογία τού αυριανού οικουμενικού αυταρχικού κράτους. Στά πλαίσια μιας ενορχηστρωμένης επίθεσης εναντίον καθετί έθνικού πολεμείται λυσσαλέα ή Παράδοση, άπό τούς φορείς τής ε­ξουσίας, τή λαϊκή άγνοια, κι ένα παρεξηγημένο μοντερνισμό.


Κάτω άπό αυτές τις συνθήκες, έν όσω ό μεσαίωνας τής βιολογίας συνε­χίζεται καί οί κατεστημένοι «φραγμοί σκέψεως» τήν εμποδίζουν νά παρου­σιάσει τίς πολύτιμες μαρτυρίες τής σύγχρονης γενετικής, κι άφσϋ οί αντι­λήψεις «αιρετικών» όπως τού Jung, κα­λύπτονται πίσω άπό αυτό πού ό Os­wald Spengler ονόμαζε «σιδηρούν πα­ραπέτασμα διακριτικής σιωπής», ή α­ναζήτηση τής Παραδόσεως άποτελεί τή μόνη ΑΜΥΝΑ τών ΛΑΩΝ. Περισσό­τερα επίκαιρα, άπ' όσο ποτέ άλλοτε τά παρακάτω λόγια τού Ίωνος Δρα­γούμη δείχνουν τό δρόμο πού καλεί­ται νά ακολουθήσει ό "Ελληνας Έθνικιστής: «"Εχεις χρέος νά τά μελετή­σεις αυτά, γιατί είναι όλα δικά σου καί αρκετά πιά τά περιφρόνησες ώι τώρα μέ τό νά ' χουν κοντέψει νά σι πείσουν πώς είναι πρόστυχα, άσχη­μα, κατώτερα καί γιά πέταμα. Άπ τόν εαυτό σου θ' αρχίζεις πάντα, δέν έχεις καί τίποτε άλλο τόσο δικό σοι καί τόσο πολύτιμο. Μαθαίνονται ποϋ θε έρχεσαι, ξέρεις καί πού ε ίνα ό δρόμος σου νά πάς. Καί σάν τά μά­θεις αυτά, θά είσαι άνθρωπος».
----------------------------------------------------------------------------------

Το ιδεολογικό άρθρο δημοσιεύθηκε στην εθνικιστική εφημερίδα ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Η ομάδα του Κοινού Παρονομαστή δίνει την ευκαιρία στον καθένα να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς ύβρεις και προσωπικές αντιπαραθέσεις
Οι απόψεις, θέσεις του συγγραφέα- αρθρογράφου δεν υιοθετούνται απαραίτητα από την συντακτική ομάδα του Κοινού Παρονομαστή
Σχόλια που δεν θα είναι σύμφωνα με το πνεύμα της ομάδος διαχείρισης δεν θα προβάλλονται
Ομάδα Κ.Π