ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Ο μύθος και το τίμημα
Ας μιλήσουμε με αλήθειες, όσο κι αν πονάνε…
Τι πέτυχε, στην πράξη, το Πολυτεχνείο:
1. Έριξε την κυβέρνηση Μαρκεζίνη και έκλεισε τον δρόμο προς τη φιλελεύθερη μετάβαση.
2. Χάρισε στον Ιωαννίδη την αφορμή που ζητούσε: αιματοκύλισμα και, μέσα σε μία εβδομάδα, εγκατάσταση της σκληρότερης Χούντας που γνώρισε η Χώρα, της ίδιας που φέρει την ευθύνη για την απώλεια της Κύπρου. Το Δικαστήριο συνέδεσε τις ενέργειες αυτές με τον σχεδιασμό του πραξικοπήματος της 25ης Νοεμβρίου 1973, δηλαδή με την ανατροπή του Παπαδόπουλου για να καταλάβει ο ίδιος την εξουσία, καταδικάζοντάς τον 7 φορές ισόβια!
3. Λειτούργησε ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ της «αντίστασης»: εν μια νυκτί, πρόσωπα χωρίς άλλα προσόντα βαφτίστηκαν «αντιστασιακοί» και ανέβηκαν πολιτικά. Γεννήθηκε έτσι μια πολιτική γενιά με μοναδικό εφόδιο τον τίτλο του «αντιστασιακού».
4. Έστησε έναν μύθο που εδώ και 53 χρόνια τον εκμεταλλεύονται πολιτικά αριστεροί και αναρχικοί, με τριήμερες γιορτές, τραγούδια, λουλούδια και σουβλάκια, και με πορείες στην Αμερικανική πρεσβεία, «τιμώντας» και πανηγυρίζοντας όλα τα παραπάνω!
Ποιοι κέρδισαν πραγματικά από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου:
1. Ο Δ. Ιωαννίδης. Σύμφωνα με το Δικαστήριο, ανέθεσε σε αξιωματικούς και άνδρες της ΕΣΑ να διεισδύσουν ανάμεσα στους φοιτητές και να καταλάβουν θέσεις γύρω από το Πολυτεχνείο, ώστε να προκαλέσουν τραυματισμούς, βαριές σωματικές κακώσεις και καταστροφές. (in.gr, «Το Βήμα» 17/10/1975). Το δικαστήριο συνέδεσε τις ενέργειες αυτές με τον σχεδιασμό του πραξικοπήματος της 25ης Νοεμβρίου 1973, δηλαδή με την ανατροπή του Παπαδόπουλου, ώστε να καταλάβει ο ίδιος την εξουσία. (in.gr, «Το Βήμα» 17/10/1975)
2. Οι Αμερικανοί (ΗΠΑ). Κατά τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ (Οκτώβριος 1973) το καθεστώς Παπαδόπουλου και η κυβέρνηση Μαρκεζίνη τήρησαν αυστηρή ουδετερότητα και αρνήθηκαν διευκολύνσεις ανεφοδιασμού των αμερικανικών δυνάμεων μέσω των βάσεων στην Ελλάδα (Σούδα, Ελευσίνα) για την ενίσχυση του Ισραήλ. Λόγοι: ο φόβος πετρελαϊκού εμπάργκο από τα αραβικά κράτη, η προστασία των Ελλήνων στις αραβικές χώρες και κυρίως στην Αίγυπτο, η ανάγκη αραβικών ψήφων στον ΟΗΕ για το Κυπριακό, ο ισχυρισμός ότι οι βάσεις εξυπηρετούσαν μόνο το πλαίσιο του ΝΑΤΟ, και η επιδίωξη εικόνας εθνικής ανεξαρτησίας για το «πείραμα Μαρκεζίνη». Η στάση αυτή προκάλεσε δυσαρέσκεια στην Ουάσινγκτον και, κατά πολλούς αναλυτές, συνέβαλε στο ότι οι ΗΠΑ δεν στήριξαν τον Παπαδόπουλο όταν ανατράπηκε στις 25 Νοεμβρίου 1973. Πρόκειται για ερμηνεία και όχι για αποδεδειγμένη αιτιώδη σχέση· δεν έχει τεκμηριωθεί με σαφή ιστορικά στοιχεία ότι οι ΗΠΑ ενεργά προκάλεσαν το πραξικόπημα.
3. Οι Τούρκοι. Με την επικράτηση του Ιωαννίδη στις 25 Νοεμβρίου 1973, η εξουσία πέρασε στο πιο σκληροπυρηνικό κομμάτι της Χούντας: ένα απομονωμένο καθεστώς, χωρίς λαϊκό έρεισμα, που έπαιξε επικίνδυνα στην Κύπρο. Στις 15 Ιουλίου 1974 στήριξε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και έδωσε στην Τουρκία το πρόσχημα να εισβάλει στις 20 Ιουλίου 1974 («Αττίλας»). Ο δρόμος για την εισβολή και τη διχοτόμηση του νησιού άνοιξε διάπλατα, και η Χούντα κατέρρευσε στις 24 Ιουλίου 1974.
4. Οι ντόπιοι πολιτικοί αναρριχητές, τύπου Δαμανάκη, Τζουμάκα, Λαλιώτη, Ανδρουλάκη κ.λπ., που βαφτίστηκαν «αντιστασιακοί» και με αυτό το διαβατήριο αναρριχήθηκαν σε υπουργεία και υψηλόβαθμες θέσεις, εντός και εκτός Ελλάδας.
Συμπέρασμα: το Πολυτεχνείο δεν έφερε τη δημοκρατία· την έφερε η κατάρρευση της Χούντας το 1974, πάνω στα ερείπια της Κύπρου. Αυτό που έφερε ήταν ο Ιωαννίδης, το πρόσχημα για τον Αττίλα και μια πολιτική γενιά που έχτισε καριέρα με το ένσημο του «αντιστασιακού». Επί 53 χρόνια πανηγυρίζουμε τον μύθο και αποφεύγουμε να λογαριάσουμε το τίμημα.
Φώτης Σακελλιάδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η ομάδα του Κοινού Παρονομαστή δίνει την ευκαιρία στον καθένα να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς ύβρεις και προσωπικές αντιπαραθέσεις
Οι απόψεις, θέσεις του συγγραφέα- αρθρογράφου δεν υιοθετούνται απαραίτητα από την συντακτική ομάδα του Κοινού Παρονομαστή
Σχόλια που δεν θα είναι σύμφωνα με το πνεύμα της ομάδος διαχείρισης δεν θα προβάλλονται
Ομάδα Κ.Π