Δεν θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα όπου οι πολίτες θα αδιαφορούν η θα το παρακολουθούν έντρομοι
Και όταν δεν αδιαφορούν να το χρησιμοποιούν σύμφωνα με τις ανάγκες τους.
Θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα που οι πολίτες θα το θαυμάζουν, θα συμμετέχουν, θα δημιουργούν και θα οραματίζονται ένα καλύτερο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΥΡΙΟ μαζί μας

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Ψηφίζοντας ΟΧΙ παραμένουμε συνεπείς στις Εθνικιστικές μας Θέσεις


ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΟΧΙ ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΠΕΙΣ ΣΤΙΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΘΕΜΕΛΙΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ.
Το περιεχόμενο του ΟΧΙ αποτελείται από τις θέσεις των εθνικιστών σχετικά με την ΕΟΚ-ΕΕ από τη δεκαετία του 80. Δεν χαρίζουμε σε κανένα τις θέσεις μας αλλά αν θεωρούμε ότι κάποιοι με την πολτική τους τις εκφράζουν τακτικά (=προσωρινά) συμπλέουμε πολιτικά μαζί τους. Έπειτα 

1. Τι σχέση έχει με την ελευθερία (του έθνους και οχι των αγορών εννοείται) όλη αυτή η συνωμοσία ξεπουλήματος της χώρας από το μνημονιακό σούργελο; και 2. Αν οι συριζαίοι είναι σταλινικοί εγώ είμαι... ιπτάμενος
κροκόδειλος. Ευρωκομμουνιστικά κατάλοιπα με μόνιμη κλίση κεφαλής προς ΗΠΑ είναι, που δυστυχώς έλαχε αυτοί απ' όλες τις πολιτικές δυνάμεις να εκφράσουν σαν ΤΜΗΜΑ της πολιτικής τους ατζέντας δικές μας θέσεις.
Αφού κάποιοι που παρίσταναν ή παριστάνουν ακόμα τους εθνικιστές κατάντησαν σφουγγοκωλάριοι της ΝΔ ΠΑΣΟΚ και κάθε είδους νεοφιλελευθερου προδοτικού σχηματισμού, η φύση που δεν αγαπά τα κενά το γέμισε με ότι βρέθηκε πρόχειρο και ΕΤΟΙΜΟ. Ψηφίζοντας ΟΧΙ είμαστε συνεπείς με τις εθνικιστικές θέσεις και δεν ακολουθούμε κάποιους αλλά αν τολμήσουμε μέσα από το ΟΧΙ μπρούμε να οικοδομήσουμε το αύριο του εθνικιστικού κινήματος. Αλλιώς ας μείνουμε χάσκοντες θεατές των μεν ή των δε εξελίξεων, μη ενδιαφερόμενοι για οτιδήποτε πέρα από τις καταθεσούλες και τον εαυτούλη μας.

Κώστας Καρδαράς 

σημ.Κ.Π.
Αυτό που απορρίπτουμε είναι η αποχή, το λευκό το άκυρο…αυτά δεν υπάρχουν στην πολιτική μας παιδεία, ο ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ακόμα και αν θεωρεί ότι δεν εκφράζεται πολιτικά και ιδεολογικά από τα υπάρχοντα σχήματα οφείλει να πάρει ΘΕΣΗ, να επιλέξει, η ΑΡΝΗΣΗ δεν πληγώνει το σύστημα, το στηρίζει, το ανακουφίζει. 


ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ-ΕΟΚ ΟΠΩΣ ΔΙΑΤΥΠΩΘΗΚΑΝ στο 4ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΕΝΕΚ από τον συναγωνιστή Θ. Καραμπέτσο


Ή βασική αιτία πού μας οδήγησε σ' αυ­τό τό Συνέδριο, πέρα φυσικά άπ' τά κα­θιερωμένα χρονικά περιθώρια, καθορί­στηκε θά έλεγα άπ' τήν βαθειά πεποίθη­ση όλων μας, πώς αυτή ή στιγμή επιβάλ­λει στό Κίνημα τήν ανάγκη ν' άνασκουμπωθούμε, νά συσπειρωθούμε γύρω άπ' τά βασικά σημεία τής ιδεολογικής μας δομής. Ή ανάγκη έν πρώτοις, νά εντοπί­σουμε ποιά είναι τά πραγματικά σημεία αναφοράς, τίς θέσεις άπ' τίς όποιες πη­γάζει ή σημερινή
πολιτική μας παρουσία, νά ξεκαθαρίσουμε έν τέλει τήν κατεύ­θυνση καί τήν στρατηγική μας έν όψει τών Ευρωεκλογών. Παράλληλα, επείγει νά αρθρώσουμε σ' ένα ευέλικτο σχηματι­σμό χωρίς συμπλέγματα καί προκαταλή­ψεις, τίς τάσεις τού Κινήματος, τόν δια­καή μας πόθο γιά αγώνα. Βρισκόμαστε σέ μιά καμπή όπου τά ενδεχόμενα λάθη στό παρελθόν καί τά αίτια πού τά προκά­λεσαν διασταυρώνονται μέ τήν υπο­χρέωση μας νά ριζώσουμε βαθειά στήν πολιτική σκηνή τού τόπου, μέ τίς ξεκάθα­ρα δικές μας ρίζες.

Εννοώ τά στελέχη μας, πού δίνονται στόν πολιτικοϊδεολογικό αγώνα χωρίς ταλαντεύσεις, χωρίς εν­δοιασμούς καί αμφίβολες προθέσεις, χω­ρίς άλλοθι μικροαστικής προελεύσεως, άλλά συνεπείς στίς βασικές αρχές τού Κινήματος. Είπα πρίν, ν' άνασκουμπωθούμε έν όψει αγώνων, ώστε νά δώσουμε τήν πραγματική διάσταση τού ιδεολογι­κού μας αγώνος. Τώρα λέω: νά σφίξουμε τά δόντια, ώστε ή εκλογική αυτή μάχη νά φέρει τό Κίνημα σέ βαθμό ετοιμότητας τέτοιο ώστε να μπορεί νά προωθήσει τά στελέχη του σέ θέση βολής, έν όψει μελ­λοντικής εξουσίας. Σίγουρα, τόσο σέ γε­νικότητες, όσο καί σέ λεπτομέρειες μά­χης, ό Αρχηγός τού κινήματος κυρίως καί άλλοι εισηγητές θά καλύψουν όλο τό φάσμα. Άπό μέρους μου θά επιθυμούσα νά περάσω στά στελέχη μας κάποιες βα­σικές θέσεις καί προοπτικής τής αυρια­νής Ευρώπης, αρνητικά καί θετικά ση­μεία αυτού τού οράματος χωρίς νά έπεισέλθω σέ λεπτομέρεεις, γιατί δέν είναι τού παρόντος.  


Και αν κάποιοι αμφιβάλλουν μπορεί να την διαβάσουν στην εθνικιστική
εφημερίδα ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ επίσημο όργανο του ΕΝΕΚ τον Μάιο του 1989


Γιά ποιά λοιπόν Ευρώπη μιλάμε έμεΐς οί Εθνικιστές; Πάρα πολ­λοί φορείς οραματίζονται κάποια Ευρώ­πη. Ρίξτε μιά ματιά στίς υποψήφιες λί­στες γιά τό Ευρωκοινοβούλιο έν όψει τών εκλογών τής 18ης Ιουνίου. Υπάρ­χουν πολλά ευρωπαϊκά μοντέλλα, πού σίγουρα ανταποκρίνονται στίς προθέ­σεις τών τόσων κομμάτων πού διεκδι­κούν τήν ψήφο τού Ελληνικού λαού γιά τήν Ευρώπη. Νά αναφερθούμε σέ μερι­κά;
'Εχουμε τήν άμερικανοποιημένη καί σο­βιετοποιημένη Ευρώπη πού εισάγει ι­δέες άπ' τίς υπερδυνάμεις τίς όποιες καί εξυπηρετεί, ένώ συγχρόνως ώθεί τούς ευρωπαϊκούς λαούς σέ μιά πλήρη δια­νοητική κατάπτωση. Τό ΕΝΕΚ σίγουρα δέν έχει καμιά σχέση μ' αυτό τό Ευρω­παϊκό πρότυπο.

"Εχουμε τήν ίλλουμινιστική καί κληρικο-κρατούμενη Ευρώπη τών
Χριστιανοδη­μοκρατών πού δέν θά δεχθούμε ποτέ σάν μοντέλο. Λέμε, ακόμη, όχι στήν δημοκρατοϊακωβινική Ευρώπη, γιατί οί αρ­χές μας δέν έχουν κανένα κοινό σημείο μέ ανάλογες θέσεις. Σαφώς, ή πλουτοκρατική Ευρώπη τής μπίζνας καί τής προ­μήθειας δέν ταιριάζει στά μέτρα μας. Μέ τήν εβραϊκή ή έβραιοκρατούμενη Εύρώπη, όπως είπα καί άλλοτε στό παρελθόν, έχουμε μόνο ανοιχτούς λογαριασμούς νά επιλύσουμε.

Ολοι οί άλλοι, λοιπόν, τρέχουν πίσω άπ' αυτά τά Ευρωπαϊκά πρότυπα, άλλαλάζοντες μερικά συνθήματα, δίνοντας καί κάνοντας τό πάν προκειμένου νά εξα­σφαλίσουν μιά θέση μέσα στόν πύργο τής ιδεολογικής βαβέλ πού λέγεται Ευ­ρώπη. Σοσιαλιστές, Ίακωβινικοί, Φιλε­λεύθεροι, Μασώνοι, Ίλλουμινστές, Σιωνιστές, Συντηρητικοί, Μαρξιστές συνυ­πάρχουν - λένε - έκεί μέσα προκειμέ­νου νά χαράξουν τό μέλλον τής Ευρώ­πης. Όλοι σήκωσαν κάποια Εύρωσημαία, αδιαφορούντες άν αυτή ή Ευρώπη, δέν ήταν δυνατόν ν' αντιπροσωπεύσει κά­ποιο ομοιογενές καί λογικά σωστό νόη­μα. Μιλούν γιά ενοποίηση της Ευρώπης μέ υπερβολική άνεση.

'Ετσι είναι δέσμιοι μιάς απίστευτης αν­τίθεσης: οί Ευρωπαίοι υπάρχουν άλλά ή πολυπόθητη γιά εκείνους ενοποιημένη Ευρώπη παραμένει χίμμαιρα.
Εμείς οί εθνικιστές δέν είμαστε άντιευρωπαϊστές, τουναντίον. Όμως, πρίν πέ­σουμε στόν ίλιγγο τών άεροβατούντων πού τούς άρκεί μιά σκέψη τού Σουμάν ή τού Ντέ Γκάσπερι, γιά νά φτιάξουν τήν Ευρώπη, προβληματιζόμοστε πάνω στό έξης σκεπτικό. Πώς ή Εύρώπη τών 12 καί ίσως αύριο τών 14 ή 15, θά κατορθώσει νά λειτουργήσει διαφορετικά άπό μιά μι­κρογραφία τού σημερινού ΟΗΕ, μέ άλλα λόγια ένα δαπανηρό τέμενος τών διε­θνών συντευξιαζομένων; Είναι εύκολο καί σέ μάς νά πούμε καί ενίοτε τό λέμε, πώς οραματιζόμαστε τήν Ευρώπη τών Ε­θνών άπ' τήν δυτική Ουαλία μέχρι τά Ου­ράλια.


Έτσι, θά προσθέταμε κι έμείς μιά πινε­λιά στό πολύχρωμο καί κακόγουστο ευ­ρωπαϊκό κάδρο. Όμως, θά ήταν ανευθυ­νότητα πρώτου μεγέθους. Δέν είμεθα οί ειδήμονες καί οί άλλοι άσχετοι. Είμεθα οί ρεαλιστές καί οί άλλοι προχειρολόγοι. Πάρτε μιά γεύση άπό ένα άπλό παράδειγ­μα: Ή Ευρώπη είναι δημογραφικά υστε­ρούσα σέ σχέση μέ τόν υπόλοιπο κόσμο.
Ή Ευρώπη τού 1800 αντιπροσώπευε τό 20% τού συνολικού πληθυσμού τής Γης. Τό 1900 τό 15%, τό 1950 τό 13% καί τόν 21ο αιώνα αντιπροσωπεύει μόλις τό 5%. Πρόκειται γιά επίσημα στοιχεία τής ΕΟΚ πού δέν αμφισβητούνται. Έχουμε άπ' τήν άλλη μεριά τήν ακάθεκτη δημογρα­φική αύξηση τού Τρίτου Κόσμου πού είναι ό πιό οικείος καί μόνιμος εφιάλτης τού Γηραιού Κόσμου.

Θά κατορθώσουμε άραγε ν' αντιμετωπί­σουμε τήν αφρικανική μετανάστευση; Σήμερα, οί Μεσογειακές Ευρωπαϊκές χώρες δπως Ιταλία - Γαλλία - Ισπανία -"Ελλάς αριθμούν περίπου 150 εκατομμύ­ρια κατοίκους. Είμαστε λιγότεροι άπ' τόν πληθυσμό τών μουσουλμανικών χωρών στό νότιο τμήμα τής Μεσογείου. Κάπου στό 2020 ό νότος τής Μεσογείου θά φτά­σει τά 380 εκατομμύρια κατοίκους έναντι 150 εκατομμυρίων πού θά είναι τό σύνο­λο τών Ευρωπαϊκών Μεσογειακών χω­ρών. Ή Μεσόγειος αποτελεί ένα φράγμα πού δέν θά αντέξει. Ή μεταναστατευτική πλημμυρίδα είναι συνάρτηση τής δια­φοράς πλούτου ανάμεσα σέ μιά Ευρώπη, ολοένα μικρότερη καί χωρών μέ καλπάζουσες δημογραφικές τάσεις καί αυξα­νόμενη φτώχεια. Ό πρόεδρος Μπουμεντιέν τό είχε εξαγγείλει καθαρά άλλά οί Ευρωπαίοι έκαναν πώς δέν άκουσαν άπό φόβο μήπως κατηγορηθούν σάν ρατσι­στές.

Είπε: «Μιά μέρα, εκατομμύρια άν­θρωποι θά εγκαταλείψουν τίς φτωχές νότιες περιοχές του κόσμου, γιά νά ει­σβάλουν στίς σχετικά προσιτές περιοχές τοϋ Β. Ημισφαιρίου». Καί οί προσιτές πε­ριοχές είναι ή Ευρώπη. Υπάρχει λοιπόν δημογραφικό πρόβλημα στήν εύρώπη όπως υπάρχει ή σιγουριά μεταναστευτι­κής πλημυρίδας άπ' τήν Αφρική. Στίς διαφοράς επιτροπές τής ΕΟΚ προσπα­θούν ν' αντιμετωπίσουν τό δημογραφικό πρόβλημα μέ κάποια γιατροσόφια, όμως παράλληλα, ό νεοδημοκράτης Ευρωβου­λευτής Εύρυγένης καί άλλοι Ευρωπαίοι Εύρυγένηδες ξεσηκώθηκαν εναντίον τών Ευρωπαίων εκείνων πού προσπα­θούν νά απωθήσουν τούς Αφρικανούς γιά τήν ευρωπαϊκή επιβίωση, αφορίζον­τας τους σάν ρατσιστές. Οί Εύρυγένη­δες, λοιπόν, ανοίγουν τίς πόρτες άπό τώρα χωρίς νά καρτερούν τό 2015. Φαίνε­ται σάν λεπτομέρεια τό δημογραφικό ευρωπαϊκό πρόβλημα, όμως είναι τό μεί­ζον θέμα πού άπτεται τής ευρωπαϊκής ε­πιβιώσεως. Αγωνίζονται γιά τελωνειακή ένωση, για ΜΟΠ, γιά περιβάλλον καί α­διαφορούν στήν προοπτική αλώσεως τής Ευρώπης.

Μιλάνε όλοι γιά οικονομική Εύρώπη ό­ταν αυτή δέν προοδεύει στό ρυθμό
του­λάχιστον τών ανταγωνιστών της. Κάπου τά λόγια ξεπερνούν τήν πραγματικότητα.
Δέν είμαι οικονομολόγος άλλά οί ε­παΐοντες λένε πώς ή δημοσιοποίηση τής ευρωπαϊκής οικονομίας φθάνει σέ άγνω­στα γιά τίς ΗΠ Α καί Ιαπωνία επίπεδα. Πώς μειονεκτούμε στό απαγορευτικό κόστος εργασίας, μέ αποτέλεσμα τήν ανεργία. Πώς, αρνούμενη τήν βίαιη προσαρμογή ή Εύρώπη καταδικάζεται σέ βαθμιαία κα­τάπτωση.
Τί άλλο νά προσθέσουμε τώρα άπ' τήν υ­περβολική κοινωνικοποίηση, τό
απαγο­ρευτικό κόστος παραγωγής καί τήν δίνη τής ύφεσης;

Αυτά γιά τίς μεγάλες χώρες. Καί άν προσθέσουμε τόν κίνδυνο εμπορικών ελλειμμάτων καί τίς απρόβλεπτες τάσεις πληθωρισμού γιά τίς μικρές καί φτωχές τού νότου, τό πρόβλημα γιά τό μέλλον τής κοινότητας είναι δυσχερέστατο. Θά μπορούσαν νά επιλυθούν πολλά προ­βλήματα, άν ή οικονομία παραχωρούσε τό προβάδισμα στήν πολιτική ή στρατηγι­κή, κινητήριες δυνάμεις ενδεχομένης ε­νοποίησης. Δυστυχώς οί μεγάλες, ώς έπί τό πλείστον, χώρες δέν διαθέτουν τήν ευελιξία πού απαιτείται γιά μιά τέτοια προσέγγιση ένώ ό δρόμος τής Γερμα­νίας, όπως έχω αναφερθεί καί παλαιότε­ρα, είναι διαφορετικός. Άλλά, είτε τό θέλουμε είτε όχι, τό ευρωπαϊκό πρόβλη­μα συνταυτίζεται μέ τό γερμανικό. Ό φόβος τών λοιπών Ευρωπαίων, μήπως ενδώσουν στή γερμανοφοβία, τούς απα­γορεύει νά τό ομολογήσουν. Έμεΐς δέν θά αρκεσθούμε σέ φιλολογία, άλλά θά ε­ρωτήσουμε: 

Ποιά θά είναι ή εξέλιξη τής Ευρώπης όταν ή Γερμανία θ' αγωνίζεται σθεναρός γιά νά βρει καί πάλι τήν χαμένη της ταυτότητα στό κέντρο τής Ευρώπης; Ήδη άρχισαν τά πρώτα κονταροχτυπήματα καί μέ τούς Αμερικανούς καί τούς Βρεττανούς. Πιστεύουμε, πώς τήν ιστο­ρικής σημασίας φράση: «ή Γερμανία υπε­ράνω όλων» υποκαθιστά ή επιθυμία «ή Γερμανία πρίν άπ' όλα».
Κάπου έδώ παίζει βασικό ρόλο καί ή Μό­σχα, πού αρχίζει τήν πίεση, παρά τά δόγ­ματα Γκορμπατσώφ.

Λέμε επομένως: σοβιετική πίεση πρός δυσμάς, αμερικανική απομάκρυνση άπ' τήν Γηραιά Ήπειρο, επανάκτηση Γερμα­νικής ταυτότητος. Είναι τρία σημαντικά φαινόμενα πού καθορίζουν, συνολικά τή στρατηγική μοίρα τής Ευρώπης καθώς αυτή θά χειροτερεύει μέ τήν οικονομική παρακμή καί τήν δημογραφική καθίζηση. Αυτή τήν πραγματικότητα, θάχουν ν' αν­τιμετωπίσουν οί Ευρωπαίοι, τά επόμενα 20 χρόνια. Σ' αυτό τό σενάριο, οί Έλλη­νες εθνικιστές πρέπει να απαντήσουν, νά συμβάλλουν, νά προασπίσουν, νά πά­ρουν θέση μέσα στό Ευρωκοινοβούλιο μέ εκπροσώπους τους.
Αν αρκεσθούμε σ' ευχολόγια, σέ πομπώδεις-έορταστικές εκδηλώσεις καί
γυρολογίστικο αλισβερίσι, όπως οί άλλοι, τό τί θά συμβεί, μπορούμε νά τό
προβλέ­ψουμε άπό τώρα.
'Από τό πιθανότερο έως τό τυχαίο, τρία σενάρια διαγράφονται.

Όλα τά σενάρια θεωρούν αποφασιστική τήν εξέλιξη της Γερμανίας. Ή δυναμική της καί οί αντι­δράσεις της στά ενδεχόμενα εξωτερικά γεγονότα, ίδιαίτερα στήν "Ανατολή, ρυθ­μίζουν καί στίς τρεις περιπτώσεις, το πε­πρωμένο τής Ευρώπης. Τό πρώτο ίσως τό πιθανότερο, είναι ή Εύρώπη Χονγκ-Κόνγκ. Αυτό προεκτείνει, χωρίς υπερβο­λές, τίς τάσεις καί τήν διαιώνιση τής κίνη­σης τής Γερμανίας πρός τήν αναζήτηση τού εαυτού της. Τό δεύτερο απαιτεί γε­γονότα καί συγκεκριμένα στίς ανατολι­κές χώρες. Οί ανακατατάξεις καί οί με­ταρρυθμίσεις, στό άλλοτε σιδηρούν πα­ραπέτασμα, θά ανατρέψουν τήν πολιτι­στική κοινωνιολογική καί στρατηγική ε­ξέλιξη τής Δύσης, έστω καί άν δέν επη­ρεάσει τήν οικονομική καί δημογραφική της μοίρα. Τό τρίτο, φαίνεται, παράδοξα ακόμη πιό τυχαίο, άπ' δτι τό δεύτερο. Τό έν αγρυπνία όνειρο μίας Ευρώπης, μοιά­ζει ακόμα πιό απομακρυσμένο, γιά τίς προσεχείς δεκαετίες, άπό τήν κατάρρευ­ση τών Λαϊκών Δημοκρατιών τών κομ­μουνιστικών χωρών.

 Έάν ή Εύρώπη εξε­λιχθεί μακροχρόνια σ' ένα άκμάζον σχε­τικά, άλλά κουρασμένο Χονγκ Κόνγκ, μιάς σχετικής σοβιετικής αυτοκρατο­ρίας, δέν πρέπει νά μέμφεται κανέναν άλλον παρά τόν εαυτόν της. Θά είμαστε οί μοναδικοί ένοχοι τής περιθωριοποίη­σης μας. Οι λύσεις, ή τακτική, ή προάσπι­σης δέν είναι θέμα κάποιων είσηγήσεων. Είναι αγώνας μακροχρόνιος, προγραμ­ματισμένος, συντονισμένος μέ όλους τούς Ευρωπαίους πού σκέπτονται ρεαλι­στικά καί δχι στίς στιγμιαίες εξάρσεις καί φανφάρες. Ό δρόμος είναι μακρύς, ό α­γώνας θάναι πολυμέτωπος καί δύσκο­λος, όχι όμως άσκοπος. Καί άς μήν ξε­χνάμε, σέ ώρισμένα χρονικά περιθώρια, καλό θάναι νά εναρμονιζόμαστε μέ τήν σκέψη τού Σαλαζάρ:

Ότι δηλαδή, ένα πα­νάρχαιο έθνος έχει καί κάποιες ανάγκες μοναξιάς του. Ένα πανάρχαιο έθνος, έ­λεγε μοιάζει μέ τήν ζωή ενός άνθρωπου. Τό έθνος μπορεί νά ενωθεί μέ άλλα καί νά συμπορευθεί πρός τά ευρωπαϊκά ο­ράματα, όμως ή ψυχή καί τό σώμα του πα­ραμένουν εσαεί άθικτα. "Οπως ό άνθρω­πος, μέσα στό πέρασμα τού χρόνου, αι­σθάνεται τήν ανάγκη τής μοναξιάς, τήν πρωτοτυπία στή δράση καί στόν στοχα­σμό, τό ίδιο συμβαίνει στό έθνος μέ πα­νάρχαιες ιστορικές καταβολές. 

Ή Μονα­ξιά συναγωνιστές μου καί φίλοι, πού ανα­φέρεται ό Σαλαζάρ δέν σημαίνει αντιευ­ρωπαϊσμό, άλλά προσεκτική ψηλάφηση του αντικειμένου. Σημαίνει άργά καί στα­θερά βήματα πρός τόν επίμαχο χώρο, ση­μαίνει στιγμές μοναχικού αγώνα, στιγμές συλλογικής πάλης μέ τούς λοιπούς Ευ­ρωπαίους, σημαίνει τέλος, πώς δέν είναι χρυσός ότι λάμπει στόν ήλιο. Λέμε ναι στήν Εύρώπη τών Εθνών, άλλά μεγαλύτερο ναι, λέμε στόν μοναχικό α­γώνα του έθνους. Λέμε ναι στή συλλογι­κή δράση τών Ευρωπαίων άλλά λέμε με­γαλύτερο καί στήν επιβολή τοϋ ήρωϊκοϋ τρόπου ζωής τοϋ αρχαιοτάτου ελληνι­σμού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Η ομάδα του Κοινού Παρονομαστή δίνει την ευκαιρία στον καθένα να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς ύβρεις και προσωπικές αντιπαραθέσεις
Οι απόψεις, θέσεις του συγγραφέα- αρθρογράφου δεν υιοθετούνται απαραίτητα από την συντακτική ομάδα του Κοινού Παρονομαστή
Σχόλια που δεν θα είναι σύμφωνα με το πνεύμα της ομάδος διαχείρισης δεν θα προβάλλονται
Ομάδα Κ.Π