Δεν θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα όπου οι πολίτες θα αδιαφορούν η θα το παρακολουθούν έντρομοι
Και όταν δεν αδιαφορούν να το χρησιμοποιούν σύμφωνα με τις ανάγκες τους.
Θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα που οι πολίτες θα το θαυμάζουν, θα συμμετέχουν, θα δημιουργούν και θα οραματίζονται ένα καλύτερο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΥΡΙΟ μαζί μας

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Παραιτηθείτε και επιτεθείτε: Διαίρει και βασίλευε.


γράφει ο Δημήτρης Γκίκας*
Προσωπικά, δεν με ενόχλησε ούτε το γεγονός ότι υπήρξαν κομματικοί φορείς πίσω από την κίνηση, ούτε βέβαια θα χαρακτήριζα ποτέ μια τέτοια συγκέντρωση «συνταγματική εκτροπή». Η ύπαρξη πολιτικών φορέων και κομμάτων αποτελεί νόμιμο δικαίωμα και, από ένα σημείο και μετά, η παρουσία τους σε επίπεδο λαϊκής βάσης είναι επιβεβλημένη. Μπορεί να απαξιώνουμε γενικότερα τα κόμματα, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η παρουσία τους είναι φύσει κακό. Το αντίθετο, μάλιστα. Όσο για το χαρακτηρισμό της συγκέντρωσης ως «συνταγματική εκτροπή», απευθύνεται (ο χαρακτηρισμός) μάλλον σε αμαθές «target group». 
Με ενόχλησε, σε πολύ μεγάλο βαθμό, η δήλωση του αντιεξουσιαστικού χώρου ότι θα προγραμματίσει αντι-συγκέντρωση. Δηλώσεις αυτού του τύπου συνιστούν «συνταγματική εκτροπή», όχι οι συγκεντρώσεις που υποκινούνται, έστω, από κόμματα. Με ενόχλησε, αλλά δε με ξάφνιασε. Όσοι ασχολούνται με την πολιτική, γνωρίζουν εδώ και χρόνια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υποθάλπει, έως και υποστηρίζει,
αντιεξουσιαστές. 

ανακοίνωση του κρατικού indymedia
Ενίοτε, τους χρησιμοποιεί, κατά τα φαινόμενα, ως προβοκάτορες. Το γιατί αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο (να υποθάλπει, δηλαδή κοινοβουλευτικό κόμμα ομάδες αντιεξουσιαστών) δεν έχει επισύρει καμία τιμωρία ή δεν έχει οδηγήσει σε κοινωνική απομόνωση και πολιτική απαξίωση από το σύνολο του «συνταγματικού τόξου», αυτό είναι μια άλλη ιστορία. 
Το δια ταύτα, όμως δεν αρχίζει εδώ. Διότι καλές οι συγκεντρώσεις (είτε τύπου «κατσαρόλας», είτε τύπου «γραβάτας»), καλές και οι επικλήσεις του τύπου «όχι κόμματα, όχι χρώματα» κ.ο.κ., αλλά τέτοιες συγκεντρώσεις μάλλον λειτουργούν ως βολιδοσκόπηση κομματικών «εριφίων» και όχι ως πραγματική αξιοποίηση της δικαιολογημένης αγανάκτησης του κόσμου. Εξηγούμαι.
 


από την .."ακομμάτιστη" συγκέντρωση των
Παραιτηθείτε. Σε πρώτο πλάνο ο υπέρμαχος
των μνημονίων Άδωνις Γεωργιάδης
Στο κίνημα στο Γουδί, αρχές του προηγούμενου αιώνα, ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος κάλεσε σε μια παλλαϊκή, όπως εκ των υστέρων αποδείχτηκε, συγκέντρωση. Γιατί, όμως εκείνη η συγκέντρωση είχε τέτοιο μαζικό χαρακτήρα; Μη βιαστείτε να αποδώσετε τις επιτυχίες τέτοιων κινημάτων (πραγματικά λαϊκών) στο γεγονός των διαφορετικών εποχών – συγκυριών. Οπωσδήποτε ισχύει, αλλά δεν είναι ούτε το μόνο, ούτε το κύριο αίτιο. Ο κύριος λόγος που συγκεντρώσεις όπως αυτή με το σύνθημα «Παραιτηθείτε» δεν αγκαλιάζεται από τον πολύ κόσμο είναι το γεγονός ότι το «Παραιτηθείτε» δεν είναι, ούτε θα μπορούσε ποτέ να είναι, τίποτε παραπάνω από ένα σύνθημα. 
Πού είναι τα αιτήματα; 
Πού είναι οι συγκεκριμένοι στόχοι; 
Πού είναι κάποια ένδειξη ότι έχει γίνει κατανοητή η γενικότερη βούληση του λαού, ότι έχουν πιάσει το «σφυγμό» του; 
Πού είναι το αίτημα για μια παιδεία που δεν θα απαξιώνει τη γλώσσα και τον πολιτισμό μας; 
Πού είναι ο πολιτικός λόγος που δεν προκρίνει το αλλότριο ως τη μοναδική λύση στα… προβλήματά μας; 
Πού είναι η επιχειρηματολογία που θα δηλώνει ότι σέβεται και αποδέχεται μεν το διαφορετικό, αλλά όχι εις βάρος της σοβαρότητας, της έλλογης κοσμιότητας και της δημόσιας αιδούς; 
Πού είναι η διακήρυξη υπέρ της αξιοκρατίας, της αριστείας σε κάθε τομέα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, της διαφάνειας (πραγματικής) του δημόσιου βίου; Πού είναι η υποστήριξη της εθνικής μας ταυτότητας και κουλτούρας, η χάραξη απαραβίαστων γραμμών που θα δηλώνουν την – αυτονόητη, επιτέλους – διαφύλαξη βασικών κοινωνικών και πολιτικών αγαθών; 
Πού είναι η σαφής διατύπωση μιας ενιαίας εξωτερικής πολιτικής που θα χαρακτηρίζεται από γνώση της γεωστρατηγικής κατάστασης της ευρύτερης περιοχής και, εν πάσει περιπτώσει ,θα σέβεται την ιστορία αυτού του τόπου και δεν θα ευτελίζεται, χρησιμοποιώντας τη λογική «λαγού» στους ψευτο-λεονταρισμούς των γειτόνων; 
Πού είναι η συνείδηση ότι ο λαός δεν έχει βαρεθεί μόνο τους νυν, καθόλα απαράδεκτους και παντελώς ανίκανους κυβερνώντες, αλλά και όσους προγενέστερους εξακολουθούν ακόμα να πολιτεύονται με γνώμονα την καρέκλα και με παντελή αναξιοπιστία στα λόγια τους, που συνήθως λειτουργούν μόνο ως προεκλογικά πυροτεχνήματα; 

Η κοινωνία μας και η πολιτική ζωή του σήμερα δεν χρειάζονται μόνο ένα «πιασάρικο» σύνθημα. Κανένα σύνθημα (αυτό που στο πολιτικό μάρκετινγκ ονομάζουμε
sound bite) δεν μπορεί να μετουσιωθεί σε αίτημα. Ένα αίτημα, όμως – ή και περισσότερα – μπορούν να γίνουν συνθήματα με ουσία. Και, προσωπικά, δεν έχω δει ακόμα κανένα τέτοιο αίτημα –με τους αντίστοιχους στόχους – που να έχει και την ουσία και τη βαρύτητα που χρειάζεται, ώστε να παρακινήσει τον Ελληνικό λαό σε παλλαϊκή συμμετοχή.

*Ο Δημήτρης Γκίκας είναι Διδάκτωρ Πολιτικής και Αισθητικής Φιλοσοφίας 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Η ομάδα του Κοινού Παρονομαστή δίνει την ευκαιρία στον καθένα να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς ύβρεις και προσωπικές αντιπαραθέσεις
Οι απόψεις, θέσεις του συγγραφέα- αρθρογράφου δεν υιοθετούνται απαραίτητα από την συντακτική ομάδα του Κοινού Παρονομαστή
Σχόλια που δεν θα είναι σύμφωνα με το πνεύμα της ομάδος διαχείρισης δεν θα προβάλλονται
Ομάδα Κ.Π