Δεν θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα όπου οι πολίτες θα αδιαφορούν η θα το παρακολουθούν έντρομοι
Και όταν δεν αδιαφορούν να το χρησιμοποιούν σύμφωνα με τις ανάγκες τους.
Θέλουμε ένα εθνικιστικό κίνημα όπου οι πολίτες θα το θαυμάζουν, θα συμμετέχουν, θα δημιουργούν και θα οραματίζονται ένα καλύτερο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΥΡΙΟ μαζί μας

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

Οι ευχαριστίες των Φροντιστών και η ευθύνη των ψυχιάτρων

                                                                                                                                                                                                                     Του Συνεργάτη μας Φοίβου Ιωσήφ                                                                                                                                                                                              
                                                       
Ο Πανελλήνιος σύλλογος φροντιστών Ελλάδος απευθύνει θερμούς χαιρετισμούς και ευχαριστίες προς τους κκ.Καθηγητές των Δημοσίων Γυμνασίων και Λυκείων της χώρας για την αμέριστη
και εμπρακτη υποστήριξη των φροντιστηρίων ανά την επικράτεια. Οι Δημόσιοι λειτουργοί,τονίζει η ανακοίνωση των φροντιστηρίων, με την ένταση και υπευθυνότητα πού αντιμετωπίζουν την μόρφωση της μαθητιώσας νεολαίας αφήνουν το περιθώριο ή αν θέλετε την λεοφόρο να ξεπηδάνε κάθε μέρα και καινούρια φροντιστήρια σε κάθε γωνία και σε κάθε πλατεία των υπερηφάνων Ελληνικών πόλεων προκειμένου οι νέοι του Εθνους να συμπληρώσουν τά κενά των γνώσεών των. Κάθε χρόνο στις Πανελλάδικές εξετάσεις ακούγονται μυριόστομες ευχαριστίες των επιτυχόντων προς τους ιδιωτικούς φροντιστές για την αφοσίωση και ενάργεια των προσφερθέντων υπηρεσιών μόρφωσης προς τους πελάτες τους
μαθητές.Δέν είχα ποτέ την τύχη ναδιαβάσω έστω και σε μία εφημερίδα ευχαριστίες μαθητή προς τον Δημόσιο εκπαιδευτή του.Ολοι μά όλοι ευχαριστούν τους ιδιωτικούς εκπαιδευτές. Ε, παιδιά είναι,ουκ οίδασι τι ποιούσι. Και αυτά ναι μέν είναι παιδιά,αλλά και οι γονείς τους? ούτε αυτοί πού είναι πρώην παιδιά δεν κατάλαβαν την τεράστια σημασία της προσφοράς των Δημοσίων καθηγητών? Μάλλον όμως κατάλαβαν και μάλιστα πολύ καλά, περισσότερο καλά και γι αυτό αγνοούν τους Δημόσιους εκπαιδευτές και ευχαριστούν τά Φροντιστήρια. Στο Δημόσιο σχολείο πάνε για να πάρουν το χαρτί,όχι για να μάθουν,αυτό θα συμβή το απόγευμα στο φροντιστήριο.
Οι Δημόσιοι λειτουργοί εκείνο πού κατάφεραν ήταν να βοηθήσουν τους συναδέλφους των φροντιστηρίων στέλνοντας ατελείωτη πελατεία ημιμαθών μαθητών τους.Η ημιμάθεια είναι προϊόν της δικης τους δουλειάς.Της ελλειπούς,βεβιασμένης και εν πολλοίς αδιάφορης διδασκαλίας τους.Ομολογούν τά παιδιά πώς αν δεν πάω στο φροντιστήριο δεν έχω καμμία πιθανότητα να περάσω σε μία αξιόλογη Πανεπιστημιακή σχολή.
Ερχονται τώρα οι καθηγητές και βαρυγκομούν γιατί οι ωρες διδασκαλίας αυξάνουν από 21 σε 23. Τι λές μωρέ,να παίρνετε μαζί σας και εφεδρική φανέλα,δεν ξέρεις ,από τον ιδρώτα μπορεί να κρυολογήσετε και να ανεβάσετε πυρετό,προσοχή.Ο βήχας δεν είναι αντιμετωπίζεται εύκολα. Εικοσι μία βέβαια ώρες για τους πρωτοδιοριζόμενους, από εκεί και πέρα πάμε στις 18 στις δέκα πέντε(την εβδομάδα!!!!!) και έχει ο Θεός και το κόμμα,οι μεγάλοι ευεργέτες της εκπαιδευτικης κοινότητας. Βέβαια, πρέπει να πούμε και την άλλη αλήθεια: Φεύγουν από το σχολείο και πέφτουν στην μελέτη για την άλλη η μέρα.Ειναι τόση η ευφυία τους πού επί τριάντα χρόνια δεν μπορούν να αποστηθίσουν ούτε ένα βιβλίο των 150 σελίδων(στη χειρότερη περίπτωση). Οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε ότι αναγνωρίζουν ειλικρινώς την μειωμένη απόδοσή τους στο σχολείο και αναλαμβάνουν να την καλύψουν με ιδιαίτερα απογευματινά μαθήματα, όπου δίνουν τον καλλίτερο εαυτό τους. Διχασμός προσωπικότητας,κακός το πρωί,άριστος το απόγευμα. Από εδώ και πέρα ξεκινάει η ευθύνη των ψυχιάτρων. Εν τω μεταξύ,μόλις η μαχητική Αριστερά άκουσε για απεργία μέσα στις εξετάσεις την έπιασε ένα σύγκρυο,μια συγκίνηση, μια ανατριχίλα,σαν να τρέχει κρύο νερό στη σπονδυλική στήλη. Κατά μία περίεργη αλλά ευτυχή σύμπτωση, η Αριστερά μόλις ακούει την λέξη απεργία νοιώθει τον ενθουσιασμό πού ένοιωθαν οι φαντάροι το ’40 όταν άκουγαν αέρα. Υπέροχες συμπτώσεις.
Όταν μετά σταματάει η απεργία είναι σαν να γυρίζουν από μνημόσυνο συγγενούς προσώπου,θυμούνται την μακαρίτισα απεργία  και ξεσπάνε σε λυγμούς.Θρήνος και κοπετός,οργή και αγανάκτηση,θυμός και κατάρες.Η απεργία είναι Θεού δώρο, και διαβόλου επιθυμία. Τσακίστε τις ταλαίπωρες Ελληνικές οικογένειες,αναβιώστε το έθιμο της αποχής και απομακρύντε το αίσθημα της ενοχής. Ο Γιάννης Μήλιος για παράδειγμα αν ακούσει πώς απεργούν οι Εφοπλιστές θα τρέξει αμέσως για συμπαράσταση,τέτοιο πάθος για απεργία.Στους αριστερούς άμα δώσεις μια θεογκόμενα και μία απεργία, θα προτιμήσουν την απεργία.Τέτοιο βίτσιο,ανεξερεύνητο από την ψυχιατρική. Εκεί,εκεί,στη Β Εθνική μαζί με την ΑΕΚ,όλη η χώρα, να μην αφήσουμε την Αεκούλα μόνη της,δεν είναι σωστό!
Ειμαι βέβαιος πώς οι Εκπαιδευτικοί δεν θα πιαστούν κορόϊδα σαν τους φορτηγατζήδες πού σηκώνονται από τις τρείς την νύχτα για να προλάβουν δύο δρομολόγια την ημέρα για την Αθήνα.Δέν είναι κορόϊδα και θα το αποδείξουν όπως γενναία έπραξαν μέχρι σήμερα. Η ζωή είναι μικρή και χρειάζεται δίμηνη καλοκαιρινή ραστώνη,πετυχημένες διακοπές Χριστούγεννα Πάσχα όπως και
κατά δόσεις ημερήσια εργασία ανά σαράντα πέντε λεπτά. Εναρξη εργασίας όχι πολύ πρωϊ και αποχώρηση το αργότερον μέχρι τη μία,μη κρυώσει και το φαγητό,σά λαπάς γίνεται μετά.
Αυτό είναι το κατάντημα του Ελληνικού λαού.Καθ ένας κυττάει την πάρτη του και τά πάρτυ του των ιδιαιτέρων φροντιστηρίων. Στην Αγγλία ο καθηγητής του Δημοσίου πηγαίνει στο σχολείο το πρωί στις επτά και μισή και φεύγει το βράδυ στις οκτώ.Αυτό το σύστημα πρέπει να εφρμοσθή και στην πατρίδα μας αν δεν μας αρέσουν τά μνημόνια. Αλλωστε ζούμε και σε ελεύθερη χώρα με
ελεύθερη οικονομία,όποιου καθηγητή δεν του αρέσει μπορεί να φύγη,χιλιάδες νέοι ορεξάτοι καθηγητές περιμένουν να αρπάξουν την σκυτάλη και να κάνουν συνειδητό μάθημα πού θα αποβάλει την έννοια του φροντιστηρίου από την ελληνική κοινωνία. Οποιος κάνει απεργία στη μέση των πανελληνίων εξετάσεων θα πρέπει να αντιμετωπισθή σαν παράφρων και εχθρός της Ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας.

3 σχόλια:

  1. Υπό άλλες συνθήκες, "καφενειακή" αρθρογραφία, όπως η παραπάνω, θα μ' άφηνε παγερά αδιάφορο.. Έλα, όμως, που, κάποτε, χρειάστηκε να υποδυθώ τον καθηγητή(το πρώτο μου πτυχίο ήταν φιλολογικό, έπειτα μεταπήδησα στη Νομική). Γνωρίζω, λοιπόν, από πρώτο χέρι τι ζόρι συνιστά το εν λόγω λειτούργημα, αν, φυσικά, προτίθεσαι να το δεις έτσι,(ως λειτούργημα, δηλαδή..) και πως, φυσικά, δεν υπάρχει σύγκριση μιας διδακτικής ώρας με μιαν αντίστοιχη εργασιακή, ακόμη, δε, κι αν μιλούμε για χειρωναξία.
    Θα ασχοληθώ, καταρχήν, με τους παραλογισμούς του αρθρογράφου:
    α) Ευχαριστίες προς τους φροντιστές. Τι σε ξενίζει, αγαπητέ; Δουλειά του φροντιστή είναι η εντατικοποίηση του παπαγαλισμού, ως προπαιτουμένου εισαγωγής. Δουλειά του (συνειδητού) εκπαιδευτικού είναι κάτι άλλο.
    β) Ωράριο. Χαίρομαι που η μνημονιακή σχολή αρθρογραφίας αποδίδει, πλέον, καρπούς. Τι εννοώ; Συμψηφίζουμε, πχ, το μισθό διοικητού ΔΕΚΟ με το μισθό ενός σκουπιδιαραίου, και λέμε στας τηλεοράσεις ότι "ο μέσος όρος αμοιβής στο Δημόσιο είναι 3000€"! (το 'χε πει κι ο Θανούλης). Φυσικά, ο απώτερος σκοπός είναι να πάρει τον μπούλο ο σκουπιδιαραίος των 700, ενώ οι τρίχες της κεφαλής του κάθε μανατζαραίου μένουν ανέγγιχτες..
    Ομοίως: Χαμηλό το ωράριο των ελλήνων εκπαιδευτικών σε σχέση με τας Ευρώπας.. Μα, φυσικά, αν συμψηφίσουμε τις Βουλγαρίες (χώρα-πρότυπο για κάθε ευρωλιγούρη κολαούζο) και τις Εσθονίες των 24 ωρών, με τη Γαλλία των 14 και την (πρότυπη) Φινλανδία των 11, έχουμε το επιθυμητό για τον βδελυρό, προπαγανδιστικό μας νου αποτέλεσμα..
    Τα παραπάνω δεν έχουν σκοπό να αγιοποιήσουν εν συνόλω την κάστα των εκπαιδευτικών, η οποία, σαφώς, έχει λερωμένη τη φωλιά της. Το ψάρι, όμως, βρωμάει, πάντοτε, απ'το κεφάλι. Και η βρωμερή μεταπολιτευτική κοινοβουλευτική κεφαλή απεργάζεται εδώ και δεκαετίες τη συστηματική πνευματική αποδόμηση. Ο θεσμός της παραπαιδείας οφείλεται αποκλειστικώς στον αριστερής εμπνεύσεως ισοπεδωτισμό που, αποκλείοντας κάθε έννοια αξιοκρατίας, θεώρησε την εισαγωγή στα ΑΕΙ αναφαίρετο λαϊκό προνόμιο, οδηγώντας, έτσι, κάθε στραβό στον Αγ. Παντελεήμονα. Φταίνε οι καθηγητές, που κάθε χωριό απέκτησε πανεπιστήμιο και η κάθε βλαχοτσοκαρία απαίτηση εισαγωγής του μονάκριβου της τέκνου; Φταίνε οι καθηγητές, που η σοσιαλιστική πανούκλα, με την κατάργηση κάθε έννοιας σεβασμού και ιεραρχίας, εξίσωσε μαθητή και δάσκαλο, οπλίζοντας, έτσι, τα χέρια του κάθε αγροίκου γονέα;
    Και εν πάση περιπτώσει, αγαπητέ Φοίβε, ακολούθησε την ευαγγελική επιταγή και δες, πρώτα, το δοκάρι στο μάτι σου, γιατί εκείνη η "ελλειπής,βεβιασμένη και εν πολλοίς αδιάφορη διδασκαλία" έβγαλε το δικό μου.. Δεν συνηθίζω να παριστάνω τον "Grammar Nazi"(όψιμος ιντερνετικός όρος http://www.urbandictionary.com/define.php?term=Grammar%20Nazi), αλλά εσύ, αδερφέ, you 've asked for it...

    Υ.Γ. Γλαύκιππε, κάνε μου τη χάρη λίγο και ψάξε τις τελευταίες εγκυκλίους του υπουργειού παιδείας, ειδικά στο μάθημα της έκφρασης-έκθεσης. Ειλικρινά, θα εκπλαγείς! Ζητούν απ' τους καθηγητές να παρατήσουν, πλέον, τη διδασκαλία της παραγράφου και της παραγωγής κειμένου και να ωθήσουν τους μαθητές στην παρακολούθηση διαφημιστικών σποτ... Ο μέσος φροντιστής, σήμερα, δίνει στα μαθητούδια του άρθρα του Καψή, του Πρετεντέρη και του Πάσχου.. Ο Παπανούτσος και ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος μας έχουν αφήσει χρόνους εδώ και καιρό, και με τη βούλα της (δεξιάς) κυβέρνησης..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Στην Αγγλία ο καθηγητής του Δημοσίου πηγαίνει στο σχολείο το πρωί στις επτά και μισή και φεύγει το βράδυ στις οκτώ"

    https://nationalcareersservice.direct.gov.uk/advice/planning/jobprofiles/Pages/secondaryschoolteacher.aspx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάντως, επειδή το θέμα ξέφυγε, καλό είναι κάποια στιγμή να αναλυθεί ο βρώμικος ρόλος των συνδικαλιστικών ταγών, οι οποίοι είναι, διαχρονικά, παντός καιρού και κυβερνήσεως..
    Γιατί, μόνον ένας ηλίθιος δεν θα μπορούσε να καταλάβει πως μια (προαποφασισμένη) ανακοίνωση-δήθεν-απεργίας εν καιρώ εξετάσεων, θα έστρεφε την κοινωνία εναντίον τους. "Ακόμη κι αν δεν υπήρχε Φωτόπουλος, θα έπρεπε να τον δημιουργήσουμε" λέει ο μνημονιακός Βολταίρος του 2013.
    Χαίρετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η ομάδα του Κοινού Παρονομαστή δίνει την ευκαιρία στον καθένα να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς ύβρεις και προσωπικές αντιπαραθέσεις
Οι απόψεις, θέσεις του συγγραφέα- αρθρογράφου δεν υιοθετούνται απαραίτητα από την συντακτική ομάδα του Κοινού Παρονομαστή
Σχόλια που δεν θα είναι σύμφωνα με το πνεύμα της ομάδος διαχείρισης δεν θα προβάλλονται
Ομάδα Κ.Π